Lieve Kim,
Altijd als ik jou op TV zag moest ik een beetje glunderen. Klein mannetje dat je was. En toch zo groot. Het heeft iets raars, dat iemand zo ongelooflijk fragiel kan ogen, en tegelijkertijd zoveel ontzag kan inboezemen. Hitler had dat ook, met dat snorretje van hem. Echte grootheden zijn geen opgeblazen spierbundels. Poetin zou nooit jouw status kunnen krijgen, daar is hij te strak voor. Merkel zou het wel kunnen, en die is nog Duits ook! Maar nee, aan jou kan eigenlijk niemand zich meten.
Je deed me altijd een beetje denken aan die slechte films waarin de bad guy mythische proporties aanneemt. Jij draait dat idee namelijk om. Sommige misdadigers doen zich groots voor om zo hun slechte kant te verbergen, of juist uit te vergroten. Hoe dan ook, ze blazen zichzelf op. Jij trad juist altijd in het openbaar alsof je een lichtschuwe terminale patiënt was, alsof een klein briesje je zo om kon waaien. Mensen deden daar vaak een beetje lacherig om. Maar daarmee plaatste je jezelf juist boven de massa. Je was een briljante acteur, Kim.
Soms vroeg ik me af hoe het zou zijn om in jouw schoenen te staan. Al die leuke uitstapjes naar China en Rusland waarbij je ogen tekort kwam. Al die mensen die voor jou wilden vechten, al die raketten die je lukraak om je heen schoot. Je liet je omringen door de mooiste inheemse vrouwen, maar buitte dat nooit uit. Was ik maar een van hen. En toen jouw voetballers het WK van 2010 wonnen, goh, wat heb ik toen samen met jou gehuild van vreugde. Wat was het een feest in Pyongjang! Wat hebben we onze zuiderburen destijds een lesje geleerd! 5-0, ik kan er nog niet bij.
Ik zal nooit vergeten hoe je altijd die karakteristieke zwarte zonnebril opzette. Ik weet dat je een fan was van de Amerikaanse televisie. Waarschijnlijk had je die zonnebrilmove van Horatio Caine. En dat armetierige, dat had je van Mini-Me. Je droomde er van om James Bond te zijn, maar diep in je hart wist je dat snelle auto’s niet voor jou bestemd waren. Je was meer een man van de trein.
Je was een groot man Kim, ondanks je geringe postuur. Wij Noord-Koreanen zijn in diepe rouw. Misschien hebben we niet zoveel te eten, en ontbreekt het ons aan Westerse innovaties als het internet, maar wij zijn al heel lang gelukkig zonder dat alles. In Amerika lopen ze allemaal achter iemand aan die er helemaal niet is. Wie zijn hier nou gek? Wij aanbidden jouw, en jij bestaat! Althans, tot afgelopen zaterdag…
Rust zacht, lieve Kim.
