Aporia

Het idee achter de filosofiescriptie

2012-01-21T06:50:00.000-05:00

Hoe moet Rick Santorum zich gevoeld hebben na de nipte nederlaag in de voorverkiezingen van Iowa, de eerste graadmeter op weg naar de Republikeinse nominatie? Hij had 8 stemmen minder bij elkaar verzameld dan zijn directe concurrent Mitt Romney; reden genoeg voor de Amerikaanse media om Mitt Romney tot winnaar uit te roepen. Het past bij de Amerikaanse mindset; gelijke spelen zijn een ‘Europees’ fenomeen, als seks zonder orgasme. Santorum had verloren, ook al was het verschil nihil. Het publiek had gesproken; Romney was de favoriet.

Meer dan twee weken later berichtten CNN en Politico dat Rick Santorum alsnog de Iowaanse voorverkiezingen had gewonnen. Er was verkeerd geteld en er waren stembiljetten kwijt geraakt. De publieke opinie kantelde; Santorum was blijkbaar toch de favoriet. Hogan Gidley, woordvoerder van CNN, gaf duiding aan de merkwaardige gang van zaken in het land dat de democratie ‘uitvond:’ “Romney heeft zich altijd opgesteld als de winnaar, zijn campagneverhaal richtte zich op zijn overwinningen in Iowa en New Hampshire. Dat moet hij herzien, want het staat niet meer 2-0.” Ware het mogelijk geweest, dan had Romney punten in de mindering gekregen. Verkiezingen als honkbalwedstrijd. Maar het kwaad was natuurlijk al geschied.

Romney baseerde zijn ‘winnaarsnarratief’ deels op een uitspraak van het publiek, een (niet zo heel) definitieve uiting van de publieke opinie; de nipte overwinning in Iowa. Maar wakker zal hij er niet van liggen. Romney leidde tot aan de primaries in South Carolina namelijk ook in de veel belangrijkere strijd om de voorlopige uiting van de publieke opinie; de opininiepeilingen. Politieke analisten schuiven daarom de herziende uitslag in Iowa graag opzij; het is te insignificant om echt van schade te zijn op Romney’s koppositie in de polls.

“Do you see what happened there?”

Met behulp van de beruchte Franse cultuurfilosoof Jean Baudrillard probeer ik in deze scriptie uit te leggen waarom de Amerikanen zich beter neer kunnen leggen bij het trachten te peilen van de publieke opinie. Dat doe ik aanvankelijk aan de hand van een reeks theoretici en filosofen die de idee van een geopinieerd publiek en een publieke opinie hardhandig onderuit proberen te halen. Zodoende bied ik een overzicht van eerdere kritieken op het meten van de publieke opinie, en de publieke opinie zelf. Maar in tegenstelling tot eerdere auteurs gooi ik daarna wel ‘het kind met het badwater weg’ door Baudrillard’s befaamde en beschimpte simulacrumtheorie toe te passen op de hedendaagse hyperreële hysterie die ontstaan is omtrent het circus van de Amerikaanse opiniepeilingen.

Eerbetoon aan de Grote Leider

2011-12-19T14:55:00.002-05:00

Lieve Kim,

Altijd als ik jou op TV zag moest ik een beetje glunderen. Klein mannetje dat je was. En toch zo groot. Het heeft iets raars, dat iemand zo ongelooflijk fragiel kan ogen, en tegelijkertijd zoveel ontzag kan inboezemen. Hitler had dat ook, met dat snorretje van hem. Echte grootheden zijn geen opgeblazen spierbundels. Poetin zou nooit jouw status kunnen krijgen, daar is hij te strak voor. Merkel zou het wel kunnen, en die is nog Duits ook! Maar nee, aan jou kan eigenlijk niemand zich meten.

Je deed me altijd een beetje denken aan die slechte films waarin de bad guy mythische proporties aanneemt. Jij draait dat idee namelijk om. Sommige misdadigers doen zich groots voor om zo hun slechte kant te verbergen, of juist uit te vergroten. Hoe dan ook, ze blazen zichzelf op. Jij trad juist altijd in het openbaar alsof je een lichtschuwe terminale patiënt was, alsof een klein briesje je zo om kon waaien. Mensen deden daar vaak een beetje lacherig om. Maar daarmee plaatste je jezelf juist boven de massa. Je was een briljante acteur, Kim.

Soms vroeg ik me af hoe het zou zijn om in jouw schoenen te staan. Al die leuke uitstapjes naar China en Rusland waarbij je ogen tekort kwam. Al die mensen die voor jou wilden vechten, al die raketten die je lukraak om je heen schoot. Je liet je omringen door de mooiste inheemse vrouwen, maar buitte dat nooit uit. Was ik maar een van hen. En toen jouw voetballers het WK van 2010 wonnen, goh, wat heb ik toen samen met jou gehuild van vreugde. Wat was het een feest in Pyongjang! Wat hebben we onze zuiderburen destijds een lesje geleerd! 5-0, ik kan er nog niet bij.

Ik zal nooit vergeten hoe je altijd die karakteristieke zwarte zonnebril opzette. Ik weet dat je een fan was van de Amerikaanse televisie. Waarschijnlijk had je die zonnebrilmove van Horatio Caine. En dat armetierige, dat had je van Mini-Me. Je droomde er van om James Bond te zijn, maar diep in je hart wist je dat snelle auto’s niet voor jou bestemd waren. Je was meer een man van de trein.

Je was een groot man Kim, ondanks je geringe postuur. Wij Noord-Koreanen zijn in diepe rouw. Misschien hebben we niet zoveel te eten, en ontbreekt het ons aan Westerse innovaties als het internet, maar wij zijn al heel lang gelukkig zonder dat alles. In Amerika lopen ze allemaal achter iemand aan die er helemaal niet is. Wie zijn hier nou gek? Wij aanbidden jouw, en jij bestaat! Althans, tot afgelopen zaterdag…

Je laat een groot gat achter.

Rust zacht, lieve Kim.

Opgesplitst

2011-12-10T17:23:00.001-05:00

Ik heb mijn fair share aan grensproblematiek gehad dit jaar. Een grenspost in Kosovo werd een dag nadat ik er was gepasseerd aangevallen door boze Kosovaarse Serven, in Macedonië kon ik maar beter niet over de Voormalig Joegoslavische Republiek beginnen, en in Kroatië blijven ze maar ontkennen onderdeel te zijn van de Balkan. Maar Cyprus slaat echt alles.

De situatie daar is best uniek. Niet lang na de onafhankelijkheid veroverde Turkije het noordelijke deel van de eiland. Het hield een grote portie soldaten in het gebied en sindsdien is Cyprus in tweeën gesplitst en is Nicosia een van de enige verdeelde steden ter wereld.

Nou kunnen Cyprioten best makkelijk van de ene kant van de stad naar de andere kant reizen. Voor Grieks-Cyprioten is dat moeilijker dan voor Turks-Cyprioten, omdat de Turkse kant strenger ten opzichte van de Griekse kant staat dan vice versa. Maar als je je paspoort laat zien, en een verzekering afsluit als je met de auto komt, ben je zo klaar.

Maar veel van de inwoners doen dat zelden tot nooit. De haat zit diep. Alle Grieks-Cyprioten die ik heb gesproken kennen niemand aan de andere kant van de muur, de meesten zijn er zelfs nog nooit geweest. Ze willen er geen geld uitgeven (daarmee draag je immers bij aan de lokale economie) en een vriend/vriendin aan de andere kant van de grens is al helemaal geen optie.

Het heeft allemaal een heel hoog treitergehalte. Zo heeft de Turkse Republiek Noord-Cyprus twee enorme vlaggen geplaatst op een berghelling in hun deel van het eiland, welke je vanaf de Grieks-Cypriotische snelweg richting Nicosia onmogelijk kunt missen. Een poging om hem weg te halen is levensgevaarlijk; in 1996 werd al eens iemand doodgeschoten die een dergelijke symbolische daad ondernam.

Binnen de westelijke kant van de bufferzone van de Verenigde Naties, het stukje niemandsland in Nicosia, staan een aantal grote billboards van enorme Turkse resorts, overduidelijk gefotoshopt, puur om de zuidelijke medebewoners de ogen uit te steken. Het doet allemaal een beetje hyperreëel aan.

Een dezer dagen ga ik zelf de grens over, om te zien hoe groot het verschil is. Zuid-Cyprus is buitengewoon duur, op het niveau van Oslo (biertje onder de 5 euro is moeilijk te vinden). Het Turkse deel schijnt een stuk armer te zijn, maar het verbaast me niks als dat de Griekse manier is om de rivaal te denigreren. Hoe dan ook, uiteindelijk zou ook ik een kant moeten kiezen, want neutraal in zo’n conflict staan, dat neemt niemand je in dank af.

De Antagonist: Andrew Ryan

2011-08-14T12:52:00.000-04:00

De Antagonist

Een van de grootste uitdagingen bij het schrijven van een meeslepend verhaal is het overtuigend neerzetten van de antagonist, de hoofdroltegenspeler. De grootste fout die gemaakt wordt in dezen is dat men de tegenspeler vaak neerzet als de belichaming van het kwaad. Dit ontdoet de antagonist van zijn aardse afkomst. Kwaad is niet een van de uitersten in een moreel spectrum, het is eerder de uitkomst van een honorabel gevecht tussen licht en donker dat de verkeerde kant is uitgevallen. De perfecte antagonist is tegelijkertijd charismatisch en gemeen, poeslief en gewetenloos, intellectueel en barbaars. Over bad guys in film, literatuur, tv en videogames.

Andrew Ryan, Bioshock

"I am Andrew Ryan, and I'm here to ask you a question. Is a man not entitled to the sweat of his brow? 'No!' says the man in Washington, 'It belongs to the poor.' 'No!' says the man in the Vatican, 'It belongs to God.' 'No!' says the man in Moscow, 'It belongs to everyone.' I rejected those answers; instead, I chose something different. I chose the impossible. I chose...Rapture, a city where the artist would not fear the censor, where the scientist would not be bound by petty morality, where the great would not be constrained by the small! And with the sweat of your brow, Rapture can become your city, as well."

Ken Levine, de grote man achter Irrational Games, vooral bekend om de Bioshock franchise, gaf onlangs aan in een interview dat zijn achtergrond in de theaterwetenschappen een grote invloed heeft gehad op de antagonist van de eerste Bioshock game, Andrew Ryan. Het lijkt er op dat veel van de technieken om een antagonist neer te zetten overlappen binnen de verschillende disciplines, een bewering die ik in deze reeks wil onderstrepen.

Ryan wordt binnen de videogamewereld gezien als een van de grootste game-slechteriken aller tijden. In het geval van Ryan speelt de levensovertuiging van de antagonist een grote rol; Ryan is de belichaming van Ayn Rand’s (een anagram) Objectivisme. Rand, die haar filosofie uitzette in o.a. The Fountainhead en het extreem langdradige Atlas Shrugged, kan gezien worden als een van de grote denkers achter het rechts-libertaire gedachtegoed. In Bioshock wordt het Objectivisme één op één geschakeld met het kwaad, wat een dappere, mijns inziens ook erg terechte, classificatie is. Rand’s en Ryan’s Objectivisme staat voor een haast ongelimiteerd geloof in de vrijheid van de mens, wat uiteindelijk leidt tot een pleidooi voor het afbreken van sociale voorzieningen en een kaalslag op het gebied van humanitaire rechten. Daarnaast gaat het uit van een objectieve, los van de perceptie staande realiteit, die de mens kent en wel degelijk kan doorgronden. Het probleem van het Objectivisme, en daarom leent het zich zo goed voor een antagonist, als ook het Romanticisme (Goebbels, Hitler) en zelfs het Transcendentalisme, is dat het geloof in één realiteit al snel het geloof van één enkel persoon in die ene realiteit wordt. Een misstap is dan snel gemaakt, en kan ongezien plaats vinden. De eerste postmoderne slechterik moet nog geboren worden.

Levine haalt zelf de biografie van Goebbels aan om aan te geven, op zijn Arendt’s, hoe Goebbels voor zich zelf een universum schiep waarin zijn eigen ideologie allesbehalve buiten de marges van het normale viel. Het idee dat een slechterik niet overtuigd is van zijn eigen slechtheid, of nog beter, er enigszins mee worstelt maar er niet aan toegeeft of wil toegeven (als in de tv-serie Dexter), creëert conflict, daarmee suspense, en daarmee opwinding.

A Man Chooses, A Slave Obeys

Terug naar Ryan. Voor 99% van de game is hij onzichtbaar. Slechts in één scène in de game zien we hem in levende lijve, en die scène is dan ook meteen de belangrijkste in de game. We zien hem van achter glas, wat de nadruk legt op de ‘onzichtbaarheid’ van de antagonist gedurende de game. Het glas is een barriére tussen Ryan en Jack, de protagonist, die uiteindelijk Ryan’s buitenechtelijke zoon blijkt te zijn. Ryan, die zijn Objectivistische utopie genaamd Rapture heeft zien ondergaan tot een dystopie is er achter gekomen dat Jack gedurende de hele game geleid werd door Ryan’s tegenspeler in Rapture, Atlas. Door middel van de zin ‘Would you kindly’ heeft Atlas, die voorheen een soort etherale hulp leek te zijn, elke actie van Jack in Rapture bepaald. Daarmee speelt de game in op de thematiek van de vrije wil, die in het objectivisme zo centraal staat. Elke stap die Jack in de wereld van Bioshock heeft gezet was een gemanipuleerde; een gevolg in plaats van een idee, ingegeven door Atlas, net zoals in een videogame elke (vrije) actie van de speler in feite tot stand komt met behulp van de onzichtbare hand van de ontwikkelaar. Ryan, die van achter het glas een partij minigolf staat te spelen, confronteert Jack met deze kennis, en gebruikt de ‘Would you kindly’ phrase om Jack te dwingen de suïcidale Andrew Ryan, zijn eigen vader, te vermoorden met de golfclub.

Waarom is deze scène en Ryan’s karakter zo buitengewoon invloedrijk binnen de videogamewereld en een goed leermoment voor schrijvers in het algemeen?

1) Dit is het enige moment waarop we Ryan in levende lijve zien. Hier heeft de speler de hele game op gewacht. De ‘onzichtbare antagonist’ mag nooit te zichtbaar worden gemaakt, aangezien dat afbreuk doet aan het gedeelte van het plot waarin de antagonist onzichtbaar was.

2) Ryan beschikt over totale controle, wat de protagonist letterlijk verlamt. De machtsbalans slaat zo ver door in het voordeel van Ryan dat de speler wel naar hem op móét kijken.

3) Ryan wordt exclusief gehouden doordat hij achter glas staat. Het spelen van golf, een chique sport, vormt een sterk contrast met zijn duistere persoonlijkheid. Zie ook Hannibal Lecter.

4) Het feit dat Ryan over totale controle over Jack beschikt staat in scherp contrast met de tragiek van de niet geplande ondergang van Rapture. Wat eens begon als een goedbedoelde utopie gebaseerd op extreem libertair gedachtegoed is, volgens de makers van Bioshock noodzakelijkerwijze (utopieën zijn gedoemd te falen), verworden tot een verzameling onderwaterruïnes. Ryan heeft zijn zelfmoordprocedure in gang gezet, wat hem tot een tragisch, doch nog altijd erg machtig karakter maakt.

5) Ryan blijkt uiteindelijk niet de echte antagonist te zijn, maar eerder een tragische pion in een groter spel. Die verrassing draagt bij aan de tragiek van zijn karakter. Jammer genoeg doet het tegelijkertijd af aan de importantie van de echte antagonist van Bioshock, Atlas.

6) De tragiek van zijn zelfmoord creëert empathie. Een van de kwalificaties voor een buitengewoon goed neergezette antagonist is dat hij/zij empathie opwekt; de lezer of speler moet zich bedreigd voelen in de comfort zone in dat de antagonist ook een zachte, menselijke kant heeft. Een antagonist is pas geslaagd als hij of zij lezers oproept tot discussie over de ‘goedheid’ van zijn of haar karakter.

7) Het feit dat Jack een buitenechtelijk kind van Ryan is benadrukt de diametrale verhouding tussen vader en zoon, tussen protagonist en antagonist. Waar normaliter dit een warme band zou moeten zijn, speelt Bioshock hier á la LOST met het idee van de niet zo perfecte vader-zoon relatie.

Missing you

2011-05-12T06:22:00.000-04:00

I feel so empty without you by my side...

When you smile...

2011-05-11T07:55:00.000-04:00

"Let us always meet each other with smile, for the smile is the beginning of love."

- Theresa

Tener un buen vuelo ;)

2011-05-11T04:25:00.003-04:00

"The air up there in the clouds is very pure and fine, bracing and delicious. And why shouldn't it be? —it is the same the angels breathe."

- Mark Twain

Unfailing love

2011-05-10T14:15:00.002-04:00

"Though the mountains be shaken and the hills be removed, yet my unfailing love for you will not be shaken."

Isaiah 54:10

Ik mis je lieverd...
Wil tegen je aan kruipen...
Ik hou van jou :$

Cut the C

2011-05-10T04:00:00.001-04:00

Ik mis je gewoon. Heel erg :'(

Whatever you do...

2011-05-09T17:22:00.001-04:00

"Whatever it takes

Or how my heart breaks

I will be right here waiting for you..."

Looking at the ocean

2011-05-09T13:30:00.004-04:00

"He is here because he has to do something. He can’t be told what that is, he’s got to find it himself. Sometimes you can just hop in the back of someone’s cab and tell them what they are supposed to do. Other times you have to let them look at the ocean for a while."

- Jacob (LOST)

A little tepid pool

2011-05-09T07:37:00.000-04:00

"I know what my heart is like

Since your love died:

It is like a hollow ledge

Holding a little pool

Left there by the tide,

A little tepid pool,

Drying inward from the edge"

- Edna St. Vincent Millay

Dawn approaches

2011-05-09T07:23:00.000-04:00

I will never stop loving you.

Afraid

2011-05-08T08:49:00.002-04:00

"Not knowing what comes next gives life adventure. But it also frightens me."

Life and Death

2011-05-08T05:24:00.000-04:00

"There are two sides, two players. One is light, the other is dark.

- John Locke (LOST)

"One chants out between two worlds"

- One Armed Man (Twin Peaks)

Stars

2011-05-08T03:23:00.001-04:00

"Even a fool knows you can't touch the stars, but it won't keep the wise from trying."

- Harry Anderson

Madly Love

2011-05-07T16:02:00.003-04:00

Maybe I am madly in love with you.

But hey, there is always some reason in madness.

But do we really need that reason to justify what we feel?

I don't.

I just know.

You are special.

2011-05-07T15:47:00.003-04:00

”The one who loves you will make you weep.”

2011-05-07T15:41:00.000-04:00

"Suddenly, quietly, you realize that - from this moment forth - you will no longer walk through this life alone. Like a new sun this awareness arises within you, freeing you from fear, opening your life. It is the beginning of love, and the end of all that came before."

- Robert Lee Frost

I had a dream

2011-05-07T03:46:00.000-04:00

We kissed in a tipi,

swam in the Caribbean ocean,

cuddled on a tropical beach,

and made love in a medieval ruin.

Damn, I miss you...

Cold

2011-05-06T09:49:00.001-04:00

I did three things today;

miss you,

and miss you.

If only we could go there, and enjoy the sunset...

2011-05-05T20:20:00.001-04:00

"Love is the triumph of imagination over intelligence.”

- H.L. Mencken

2011-05-05T09:00:00.000-04:00

"Nothing in this world is single, all things by laws divine in one spirit mix and mingle; why not I with thine?"

- Shelley

2011-05-03T10:45:00.000-04:00

"Love is all, it gives all, and it takes all."

-Kierkegaard

2011-05-02T08:55:00.002-04:00

Know that I still love you...

Last spring

2011-04-29T11:43:00.000-04:00

"On n'aime que ce qu'on ne possède pas tout entier."

-Marcel Proust

Us

2011-04-28T20:53:00.000-04:00

"What lies behind us, and what lies before us are tiny matters compared to what lies within us. "

-Ralph Waldo Emerson

2011-04-26T10:27:00.001-04:00

Desmond calls Penny

2011-04-25T15:52:00.000-04:00

Great scene...

Terrific music...

TV at its best!

Isle of Love

2011-04-17T07:50:00.000-04:00

"Love is the only reality and it is not mere sentiment. It is the ultimate truth that lies at the heart of creation."

- Rabindranath Tagore

Candle

2011-04-15T10:31:00.003-04:00

"And the light of a candle shall shine no longer in thee."

- Revelations 18:23

Despair

2011-04-13T13:58:00.003-04:00

"The most painful state of being is remembering the future, particularly the one you'll never have."

- Søren Kierkegaard

2011: Canada & Amerika

2011-01-18T00:40:00.000-05:00

Soms openen toevalligheden nieuwe wegen. In december stond ik op het punt om weer terug naar Nederland te gaan, maar een sneeuwbui en dichte vliegvelden gooiden roet in het eten. Kon ik ooit weten dat die gesloten vluchtvelden een drastische impact zouden hebben op het verdere verloop van mijn leven?

De extreme sneeuwval in New York dwong me om een terugvlucht te boeken naar Charleston, waar ik het afgelopen semester studeerde. JFK Airport zou zo lang dicht blijven dat ik nooit voor Kerst terug in Nederland zou kunnen komen.

Terug in Charleston bleek dat een familievriend, die zijn tijd doodt met pretreisjes en excursies, net in die periode verbleef in de Smoky Mountains. Aangezien ik sowieso een week moest wachten voordat ik weer terug naar New York zou vliegen, besloot ik om hem op te zoeken. De rit daar naar toe was, zoals op bovenstaande foto te zien, adembenemend stil, haast mystiek.

Na aankomst in Almond, North Carolina zijn we eerst gaan hiken, dwars door de decimeters-hoge sneeuw van het National Park. Tijdens het wandelen leerde ik dat hij een meisje was tegengekomen tijdens zijn reis door Amerika, en dat hij zodanig goed bevriend is geraakt met dat meisje dat ze hadden besloten om samen op te trekken. De schijnbaar eeuwige vrijgezel had zijn hotel in Waynesville verlaten om samen met haar in een hostel in de buurt van het wat noordelijker gelegen Hot Springs te verblijven.

We deden er twee dagen over om in Hot Springs uit te komen, alwaar de erwtensoep warm was en de honden speelden met dode eekhoorntjes. Het hoofd van een geschoten hert hing aan de muur. Ik waande me in het klassieke Amerika van log cabins en lumber:

Christophe en Namirra (wat een mooie naam!) vertelden me over hun toevallige ontmoeting, wat mijzelf melancholisch terug deed denken aan mijn eigen vriendin. Namira was naar North Carolina uitgewoken nadat ze haar baan was verloren bij een farmaceutisch bedrijf in Virginia. Christophe grapte wat over de voordelen van een economische recessie en schonk nog wat wijn in.

De volgende dag kreeg ik te horen dat Dublin Airport nog altijd dicht was, en dat mijn vlucht met nog eens twee dagen was vertraagd. "Heerlijk!" dacht ik. Christophe en Namirra speelden met het idee om met zijn drieën naar het noorden te rijden, waarbij zij mij af konden zetten in New York en zelf zouden doorrijden naar Montreal, waar Christophe het nieuwe jaar zou vieren met vrienden van hem. Namirra besloot met hem mee te gaan, and so did I.

Na talloze tussenstops en een wel heel erg koude nacht in de auto ergens in West-Virginia, (alle hostels waren volgeboekt vanwege een jaarlijks evenement wat in die regio plaatsvond) begonnen de City Signs van New York aan ons voorbij te schieten. Eigenlijk wou ik helemaal niet weg. Een gevoel van onbehagen bekroop me. Mijn VISA liep nog een maandje door, en ineens vroeg ik me af waarom ik niet gewoon in Amerika zou kunnen blijven. Ik speelde al langer met het idee om in Charleston te blijven, maar het vooruitzicht van het halen van mijn Bachelor in Nederland stond daar in de weg. Maar die Bachelor kon ik natuurlijk ook een jaartje later afmaken. Of ik zou misschien iets kunnen regelen dat ik de scriptie vanuit Amerika, of zelfs Canada zou schrijven, want daar zouden ze toch niet te moeilijk over doen?

Vier uur later had ik mijn ticket geannuleerd en reden we op de interstate richting Albany. Oud & Nieuw in Toronto was een geweldig feest! Afgelopen dagen heb ik gekeken of ik werk zou kunnen vinden (verplicht voor een VISA), en de kans is groot dat ik aan de slag kan op een ferry die dagelijks tussen Montreal en Nicolet vaart. Ik zou dan ook op die boot moeten slapen, waardoor ik meteen onderdak heb. Het is misschien geen Amerika, maar dat maakt niet zoveel uit, want de Canadezen zijn een stuk makkelijker met VISA's voor studenten als ik. En Nederland? Daar hoef ik voorlopig niet meer naar toe... Een verrassende wending dus, maar wel een hele leuke!

TES V: Skyrim and the Death of the Author

2011-01-17T19:00:00.009-05:00

I remember a trailer. It featured a woman, probably a High Elf alchemist, or maybe she was the owner of the local tavern. She lived together with her dogs in the picturesque city of Chorrol, northern Cyrodiil. Most importantly: She had a life of her own.

Oblivion’s Radiant AI was presented as if it encompassed the newest life form of artificial intelligence. As if the developers had been studying ancient books, and finally solved the philosophical problem that deals with the probability of empowering something artificial with “natural consciousness.” Various witnesses report that Bethesda was highly enthusiastic about their newest creation: “Yes, we can!”

The High Elf on the display shook a few potions, took a seat on a nearby chair, drank the content of a flashy purple bottle, fed her dogs, and then walked down the stairs. In the next few minutes, she walked up the stairs, down the stairs, up the stairs. Oh, she seemed so intelligent to me!

Consciousness in videogames is that artificial that, for me, it renders the existence of non-artificial human consciousness as an impossibility.

But Bethesda invented something new! In the latest drop of information on the upcoming TES V: Skyrim, developers talk about the technology behind the game. Besides the chitchat about engines and realistic physics, the article also features a section about something that seems vaguely familiar. The word is an exhibit of the uncanny: Radiant Story. "It" will return to us the glorious days of Daggerfall. Sounds exciting, doesn’t it? But what exactly is it?

“Many quests are still completely governed by Bethesda, but the Radiant Story system helps randomize and relate the side quests to players to make the experience as dynamic and reactive as possible.”

“Traditionally in an assassination quest, we would pick someone of interest and have you assassinate them,” Howard says. “Now there is a template for an assassination mission and the game can conditionalize all the roles – where it happens, under what conditions does it take place, who wants someone assassinated, and who they want assassinated. All this can be generated based on where the character is, who he's met. They can conditionalize that someone who you've done a quest for before wants someone assassinated, and the target could be someone with whom you've spent a lot of time before.”

It is fairly simple. Radiant Story is an extremely effective tool for the development team. With it, the team can neglect any kind of worry about the game’s creative content; it can simply divert these superfluous tasks to the unlimited creative expression of the quantum-I-don’t-know-how-much processor.

Radiant Story works in two ways: First, it makes everything “new” for the player, because there is no sign of linearity involved. Second, it makes the work circumstances for developers much more tolerable. There is always a computer in between the sender and receiver, so why not utilize it to the fullest extent?

"Look how we are having an intelligent, generated conversation!"

In 1967, the French theorist Roland Barthes published his landmark essay “The Death of the Author.” In this seminal work, Barthes suggest that literary critics, and readers in general, should look beyond the realm of authorial control and intentionalism. We should no longer search for a text’s true meaning, or for the author’s intentional meaning; instead, we should engage in the “reciprocal relation between the text and the receiver.” We should play with the texts an sich; the text without any roots, without any origin. Texts should be unclothed. Naked texts, yum.

Radiant Story opens up a new dimension of authorless creativity. It is no longer about a brilliant idea, about a blast of insightfulness, no, it is about creating templates. Yuk! We do not invest in deep, complex characters, no, we conditionalize roles. We have stopped writing, writing is something pre-postmodern, so what’s next? G-e-n-e-r-a-t-i-n-g! Generating is the future. Previously, there was the game maker’s strict and suffocating hand that guided the player throughout the entire game. The Elder Scrolls wants to liberalize the player’s experience: Less governing…

A template, a condition, a generator. Owh sweet Baudrillard, you were so right when you rambled something about an “authentic world being devoured by simulacra.” The template: A Simulacrum Optimalis. The player is confused: Where is the meaning of this quest? The origin of any quest can no longer be traced back to the data files folder of your TES game. It’s gone. What’s left is one gigantic soap bubble. Hyperreality within the hyper(tam)real.

Skyrim: A Sky with Rims. Well, that’s what it is supposed to be. Borders provide signification; they produce meaning and render our experiences worthwhile. Intention, Creativity, Brilliance: Terminology that we associate with Good Literature. A computer has never been able to shape, I mean, to generate, an emotionally compelling narrative.

Jiub wakes me up: “Not even last night’s storm could wake you. I’ve heard them say we reached Morrowind. I’m sure they let us go.”

Three sentences and so much meaning.

Bethesda, reincarnate your authors!

Skyrim: Introductie-artikel

2011-01-11T05:21:00.001-05:00

Gepubliceerd op Bashers

Fans van het RPG-genre beleefden onlangs, tijdens de Spike Videogame Awards, een mooie nacht. Nog voordat Mass Effect 3 officieel werd aangekondigd, verscheen Todd Howard van Bethesda Game Studios op het podium, samen met een groep in zwart geklede monniken. Hij kondigde daar het vijfde deel van de befaamde The Elder Scrolls-serie aan. Nadat we in TES III: Morrowind het eiland Vvardenfell konden verkennen, en in TES IV: Oblivion het rijkelijk beboste Cyrodiil van de ondergang moesten behoeden, richten we onze blik nu op de noordelijk gelegen provincie Skyrim. Wat kunnen we van Skyrim verwachten? Om die vraag te beantwoorden duik ik in de duizenden (!) in-game boeken die de laatste zestien jaar zijn verschenen.

Neem die winterjas maar mee

Skyrim ligt ten noorden van Cyrodiil, en ten westen van de landmassa waar Vvardenfell deel van uitmaakte. De geschiedenis van de Elder Scrolls-serie leert ons dat Skyrim de meest onbegaanbare van alle provincies is. Maar liefst vier van de vijf grootste bergen van Tamriel bevinden zich in de ijskoude regio. De provincie is de thuishaven van de ‘Nords’: een ras dat gelijkenissen vertoont met de Vikingen uit de Noorse mythologie. De Nords leven in relatief geïsoleerde valleien, en in noordelijke havensteden als Solitude en Winter Hold. Laatstgenoemde is een enclave van de provincie Morrowind.

Een grote angst voor de fans van de serie is dat Skyrim één grote met sneeuw en ijs bedekte landmassa zou worden. De beschrijvingen van Skyrim, zoals we die terugvinden in de bibliotheken uit eerdere games, onthullen echter dat het gebied een veel gevarieerder landschap kent. De eerste editie van de ‘Pocket Guide to the First Empire,’ welke bijgesloten zat bij de in 1998 uitgebrachte spin-off Redguard, leert ons dat vooral het zuiden erg bergachtig is en dat er in het noorden veel kleine riviertjes lopen. Het noorden kent een veel gematigder klimaat; vroegere generaties van de Nords stichtten daar kleine boerderijtjes waar ze ‘diverse gewassen verbouwden’. Skyrim kan dus beter vergeleken worden met de kolonie Solstheim in Morrowind dan met de omgeving van de stad Bruma in Cyrodiil.

Het eiland Solstheim, uit Morrowind. Zo zou noordelijk Skyrim er uit kunnen komen te zien.

Toch zal de grote meerderheid van Skyrim gedomineerd worden door hoge bergtoppen. Een van die bergtoppen staat bekend als de ‘Keel van de Wereld’. Het is de hoogste berg van heel Tamriel (de vulkaan Rode Berg in Vvardenfell niet meegerekend) en op de top van die berg zou het mythische ‘Hoog Hrothgar’ liggen. Hier zouden de archaïsche Grijsbaarden leven. De Grijsbaarden zijn een monnikenvolk waarvan wordt gezegd dat ze in totale stilte leven, om zo ‘meer één te worden met de Stem van de Lucht’.

Het aanbidden van de lucht en veel geschreeuw

In de Nordische mythologie wordt de lucht gezien als de schepper van de mensheid. De Keel van de Wereld is simpelweg de plek waar de lucht zich uitademde en zo het continent Tamriel schiep. Nords verwijzen daarom naar zichzelf als ‘Kinderen van de Lucht’. Het gelijknamige boek over de Nords, dat in Cyrodiil terug te vinden is in de Universiteit van de Imperiale Hoofdstad, schetst de Nords als een kil vechtersras dat ‘geen enkele betrokkenheid voelt met andere rassen’. De sterkste Nords worden ook wel ‘Tongen’ genoemd: zij zijn in staat zijn om hele structuren te vernietigen met hun verwoestende oorlogskreten. Vandaar dat ‘de meest sterke Nords niet kunnen praten; anders zouden ze totale vernietiging kunnen aanbrengen’. In de trailer van TES V: Skyrim valt op dat de draak iets anders uit lijkt te spugen dan vuur. Ook de mythische ridder ‘Dragonborn’ lijkt iets uit te spugen. Waarschijnlijker is dat de Dragonborn, in het ‘Draaks’ ook wel Dovahkiin genoemd, over ’Thu’um’ beschikt. Thu’um is de kracht om vernietiging aan te brengen door heel hard te schreeuwen.

Een kil volk

Het boek ‘Kinderen van de Lucht’ is, gezien de negatievere stijl, waarschijnlijk geschreven door een afstammeling van de Aldmer. Skyrim werd oorspronkelijk bevolkt door de Aldmer, ook wel ‘Het Eerste Volk’ genoemd. De Nords, die eigenlijk van het continent Atmora komen, verdreven de Aldmer in Skyrim na een serie lange oorlogen. Vandaar dat de derde editie van ‘The Pocket Guide to the Empire’ verwijst naar Skyrim als een heel macaber gebied: ‘Van waar je ook kijkt, altijd kijk je uit op de overblijfselen van een slagveld.’ De Nords zijn heel trots op die geschiedenis en kunnen daardoor niet zo heel goed opschieten met buitenlanders. Net als in Morrowind, waar het reptielenvolk uit het Zwarte Moeras en de katachtige ‘Khajiit zo’ ondergeschikt zijn dat ze vaak als slaven worden ingezet, kunnen we in Skyrim veel xenofobie verwachten. Vooral Elven zullen het doelwit zijn van veel discriminatie. In folklore wordt vaak verwezen naar ‘Sneeuwelven’, die bewust schade zouden brengen aan Nordische nederzettingen. Deze houding van de Nords kan verklaard worden door hun schrijnende gebrek aan intelligentie. Vandaar dat ze zich in Morrowind en Oblivion het beste lenen als barbaren en roekeloze strijders.

Sovngarde: Een Nordisch Walhalla?

Een grote uitdaging voor Bethesda zit hem in de manier waarop ze het mythologische ‘Sovngarde’ gaan uitbeelden. Op het eiland Solstheim kunnen spelers een depressieve Nord helpen in de Nordische hemel te komen. Hoe? Dat weet hij zelf ook niet. De speler krijgt geen enkele hint mee (vergelijk dat eens met Oblivion) en zou zelf op het creatieve idee moeten komen om op zoek te gaan naar boeken over Sovngarde. In het afgelegen Thirsk beschikt een verkoopster gelukkig over het boek ‘Sovngarde: Een Heronderzoek’. Hierin wordt gesteld dat Sovngarde ‘zo magnifiek is, zo bijzonder, dat de ingang altijd buiten zicht blijft’. Tijd is in Sovngarde een onbestaand concept, ‘concepten als leven en dood worden achtergelaten op de drempel’, en binnen deze Hal der Braafheid bestaat geen ‘pijn, lijden, en het ergste wat een Nord kan overkomen: Verveling’. Er is maar één manier om binnen te komen: ‘Je moet aan je einde komen in een heroïsch gevecht.’ Verwijzingen naar Sovngarde en misschien zelfs een speelbare depictie zullen onvermijdelijk terugkomen in TES V: Skyrim.

Na het lezen van alle standaardwerken over de Nords en Skyrim wordt duidelijk dat Bethesda zich heel erg heeft laten beïnvloeden door de Germaanse en Noorse mythologie, en door de architectuur en omgeving van de Baltische Staten en Scandinavië. Nords zijn in verregaande mate de Tamrielische equivalent van de Vikingen. Met The Elder Scrolls V: Skyrim heeft Bethesda dus gekozen voor een niet geheel onbekende, zelfs ietwat veilige setting. Tegelijkertijd is dit ook een insteek die we nooit heel erg goed uitgewerkt hebben gezien in eerdere videogames. Het is te hopen dat Bethesda er dus in slaagt om trouw te blijven aan de rijke geschiedenis van The Elder Scrolls, aandacht besteedt aan de unieke Nordische cultuur en een wereld creëert die in niets onderdoet voor de glooiende bossen van Cyrodiil en de levendige en surreële waterwegen van Vvardenfell.

Aftellen in Amerika: Tob 10 (5 t/m 1)

2010-12-02T20:22:00.012-05:00

Enge beesten!

Ondanks de gelauterde kritiek van Amerika-minnende vrienden volgt hier het vervolg van mijn tien grootste ergernissen in de States. Voor de duidelijkheid; elk verhaal heeft minstens twee kanten, zo ook het mijne. Als ik op ‘the land of the free’ wil pissen, dan doe ik dat. Maar achteraf maak ik wel de vloer schoon. Het positieve verhaal volgt dus nog. Ik zet mijn pruimpet weer op:

5. Palmetto bugs: Van grote vleesetende planten naar de stuk kleinere, maar toch nog altijd schrikwekkende kakkerlakken. Vooral in het begin van het semester, toen de vochtigheid zo rond de 98% hing, stikte het van de kakkerlakken. Dat ik in het budgethuis van de campus woon heeft daar weinig mee te maken; iedereen had last van het ongedierte. En het enge aan die kakkerlakken is dat het niet je Nederlandse zwarte pissebedachtige kruipseltjes zijn. Nee, het zijn gigantische beesten met enorme antennes, en ze verplaatsen zich ook nog heel erg snel. Ik vraag me in ieder geval niet meer af waar men in de jaren 50 toch de inspiratie vandaan haalde met Them! en al die andere science-fiction klassiekers waarin ants de wereld overnemen. Enge, enge beesten.

4. De laundry: Ik heb altijd al een soort irreële angst voor wasmachines gehad. Misschien komt het omdat ze net zo beven als een Italiaanse B-acteur die net zijn inwijdingsmoord heeft gepleegd. Meer voor de hand liggend is de verklaring dat ze lijken op vleesetende planten; hoe groter ze worden, hoe meer ze op kunnen vreten. De wasmachines in mijn dorm waren zo monstrueus groot dat ik van begin af aan bang ben geweest dat ze mijn kleding op zouden vreten. Dat je kon kiezen uit maarliefst drie wasprogramma’s (rip, shred & destroy) hielp ook niet echt. Vandaar dat ik in het begin van het semester eerst 10x mijn handdoeken heb gewassen om er maar zeker van te zijn dat de machines eigenlijk lieve beestjes waren. Toch, het idee dat iedereen bij je was kan komen, het gevaar dat goedkope detergent onherstelbare vlekken achter laat en de wetenschap dat om de dag wel een van de machines versierd was met een enorm “DEFECT” bord: Het maakte me er allemaal niet geruster op. Wat zou ik blij zijn als ik de was gewoon weer bij mijn ouders in kan leveren…

3. Moslimhaat en de fascinatie met beeld: Even wat politiekcorrecte gewichtigheid tussendoor. Amerika gaat Nederland achterna. Nou gaat het vaak de andere kant op, maar in dit geval zijn wij degenen die met het export product komen. Be proud of it! Ik heb veel opgetrokken met Christelijke lieden, ben in een heleboel verschillende kerken geweest, en zo goed als elke week viel daar wel één of twee keer een woord dat geassocieerd wordt met de Oriënt. Vaak een beetje verscholen, maar altijd met een hele duidelijke boodschap: Ze nemen het land over. Hebben we het over de Bijbel en de heroïek van de veldslag? Jihad! David versus Goliath? Palestina! Abraham en zijn zoon? Eerwraak!

Oklahoma heeft onlangs massaal voor een wet gestemd die het onmogelijk maakt om de Sharia in die staat in te voeren. Dat is alsof je een Nederlandse wet invoert waarin je stelt dat Nepalees nooit de voertaal van Friesland mag worden. Maar het blijft daar niet bij. De Koranverbranding die nooit gebeurd is, (hoezo een pseudo-event) is absoluut geen incident. Dit land gaat de verkeerde kant op. De televisiekanalen in de Verenigde Staten lijken op een 24-uurs uitzending van Opsporing Verzocht. 20 jaar terug zeurden we dat minderheden te weinig op televisie verschenen. Vandaag de dag zijn moslims, het liefst met een onfatsoenlijk baardje, oververtegenwoordigd op de nationale televisie. Vaak terecht, maar veel vaker gaat het om pseudo-evenementen waarbij je je afvraagt wat de diepere motieven van de media zijn. Ja, iemand was van plan om een kerstboom op te blazen in Washington State. Niet eens zo’n heel gek idee met die dikbeboste wouden daar (Twin Peaks comes to mind). Waarom zou je dat in vredesnaam dan als FBI naar buiten brengen (en als media nog eens opgeilen), wetende dat er honderden gekken rondlopen die hetzelfde willen doen? Omdat 2x Mohammed in de naam zo lekker bekt? Omdat zijn baardje zo esthetisch op de mugshot past? Nieuws is geen nieuws voordat het goed afbeeldbaar is. Pixels wegen hier meer dan lijken. Als er geen camera’s op de suïcidale Twin Towers stonden gericht had dit land niet duizenden onschuldige burgers onder de voet gelopen in Irak. Je wilt niet weten wat er gebeurd was als we Cloverfield-achtige close-up footage van uit de torens springende mensen hadden gehad. Werd Iran dan meteen bij de prijs inbegrepen? Een nuke op alles ten oosten van Jeruzalem? Een ding is zeker: We staan nog maar aan het begin van een rampzalige periode in de geschiedenis van de 21^e eeuw.

2. Amerikaanse cuisine, of het gebrek daar aan:

Een beetje Oriëntale import zou dit land geen kwaad doen. Ik heb echt bijna geen woorden voor hoe verschrikkelijk slecht het voedsel hier is. Ik grap wel eens dat ik hier geen brood eet omdat ik geen suiker wil morsen. Geen brood te vinden zonder suiker. Ja, als je $10 neerlegt wil er nog wel eens een Europeaanse handelaar op komen dagen, maar in de supermarkten waar 99% van de Amerikanen hun inkopen doen…? Geen fatsoenlijk brood te vinden. Het is natuurlijk niet alleen brood. Wat dacht je van tomaten die zonder enige schaamte vergeeld liggen te rotten bij de Subways van deze wereld? De naaktheid van de aluminiumbakjes, en dan die tomaten, en de Blue Velvet-achtige glimlach van de verkoper. Normaal bouw je er een enorm hok omheen en hoop je dat Rob Geus net de buren aan het inspecteren is. Maar in Amerika laat je het gewoon in volle ornaat zien. Dát is de truc van dit land. Om me heen vinden het mensen het zo geweldig dat WikiLeaks al die ‘geheimen’ publiceert. ‘Goed voor de democratie.’ Het probleem van dit land is niet dat er zoveel achter gesloten deuren gebeurd, nee, het probleem is juist de schaamteloosheid, de bizarre transparantie, de ongelooflijke naaktheid van… alles!

...when you're in love. Men mag dan graag praten over een wereld die steeds kleiner wordt (Heidegger sprak al over een wereld waarin alles "even dichtbij is"), en over nieuwe middelen van communicatie waardoor je 'altijd bij elkaar' bent, maar ik denk dat je daar op het gebied van de liefde de plank misslaat. Er gaat niets boven 'echt' bij elkaar zijn, in dezelfde fysieke ruimtes, op het zelfde kleine stukje aarde.

Aftellen in Amerika: Tob 10

2010-11-21T02:00:00.004-05:00

Het einde is in zicht, nog een aardige maand en dan zit ik alweer in een krappe vliegtuigsstoel. Hoogste tijd dus om de balans op te maken. Ik begin, zoals altijd, negatief; wat waren de 10 grootste minpunten waar ik dit semester tegenaan ben gelopen? Vandaag het eerste deel.

10) Kwaliteit van het onderwijs: Natuurlijk is College of Charleston geen Harvard of Yale. Het verschil in niveau is alleen wel schrijnend als je het vergelijkt met het American Studies programma in Nederland. Alle vier de docenten van de vakken die volg hebben me expliciet gevraagd of ik niet langer in Charleston kon blijven, om 'input' te geven aan hun programma, of om simpelweg een ander door die professor gegeven vak bij te kunnen wonen. Inderdaad, als je als internationale student de spreekorgel van de klas bent, dan zit er iets goed mis met de mentaliteit van de Amerikaanse studenten. Hoe komt het dat ik de tienen aan elkaar rijg? Het probleem zit hem vooral in een veel te egalitaire onderwijsstructuur. Vanuit de democratische traditie is hier het idee heel sterk dat iedereen moet kunnen studeren (maar dat pappa's portemonnee wel degelijk bepaalt of het Princeton wordt), en dat iedereen dus een degree zou moeten kunnen halen. Een logisch gevolg daarvan is dat het onderwijs wordt aangepast op het gemiddelde, dat natuurlijk veel lager ligt dan bij een systeem zoals we dat in Nederland kennen, waar er een strikt onderscheid is tussen VWO, HAVO en VMBO. Vandaar dat het ook zo'n goede zaak is dat de BSA er is, en dat universiteiten aan de poort mogen selecteren. Een te egalitaire structuur maakt studeren volstrekt betekenisloos, zo blijkt wel uit het Amerikaanse voorbeeld.
9) Gebrek aan ethiek en respect in het politieke bewustzijn: Christine O'Donnell en hekserij, Taliban Webster, en zelfs Jon Stewart's Rally for Sanity; dit land is bezeten van beeldvorming. Telkens als er een discussie over politiek in een van de lessen zat, kwam hetzelfde Machiavelliaanse argument over politieke campagnes als winnaar uit de strijd: "Het doel heiligt de middelen." Het vrije markt-denken is in Amerika enorm pervasive, zo sterk dat het alle domeinen van het leven bepaald. Niemand durft echt een standpunt in te nemen waarin afstand wordt gedaan van het moddergooien, van het beledigen, van het discrimineren, etcetera. Dat alleen de winnaar telt in Amerika wist ik natuurlijk voor aanvang ook wel, maar dat het zo extreem is, daar ben ik wel van geschrokken. Alles lijkt geoorloofd. Tijdens het semester kwamen twee guestspeakers uit Washington praten over hun rol in dirty campaigns. Ze waren zich echt van geen schuld bewust; ethiek en respect zijn gewoon volstrekt onbestaande termen in het Amerikaanse politieke discours. Vergelijk het met een voetbalwedstrijd (politiek is sowieso een match) waarbij het niet uitmaakt dat je de tegenstander helemaal lam schopt, zolang je maar wint. Wat dit land nodig heeft is dus een scheidsrechter, die af en toe de rode kaart uitdeelt. Maar ja, dat staat natuurlijk haaks op het ongelimiteerde vertrouwen in free speech.
8) Sport, sport, en nog eens sport: Horensdol word je hier van sport. Het maakt eigenlijk niet uit in wat voor publieke ruimte je komt, overal staat ESPN aan. 24/7 is er coverage van basketbal, American Football, honkbal en ijshockey. Er is elke avond wel een collegeteam dat ergens tegen speelt. Ik kan me amper voorstellen hoe het moet zijn om een fanatieke volger te zijn, want je wordt helemaal overdonderd door de constante aanwezigheid van sportnieuws. Wat het nog erger maakt, is de manier van berichtgeving; korte rubriekjes van zo'n 5 minuten waarin 10 onderwerpen worden besproken (timetrials), discussies waarbij een TV-jury analisten kan wegstemmen (en binnenkort wordt dit uitgebreid via Twitter en Facebook), hysterisch geschreeuw bij de zoveelste touchdown, enzovoorts. Zucht.
7) Omgangsvormen en de 'culture war': We staan in Nederland iets te wachten hoor. Als "alles overwaait," dan zitten we met een groot probleem. In Nederland hebben we wel eens last van iemand die te hard praat in de trein, of iemand die niet opstaat in de bus, maar dat is niets vergeleken met de bizarre downfall van sociale omgangsvormen in Amerika. Hier wordt vaak gesproken van een culture war tussen het linkse, beschermende Amerika en het rechtse, individualistische Amerika. Wat blijkt is dat vooral aan de linkerkant van het spectrum zich een enorm verval van normen en waarden openbaart (god, wat klink ik oud). Vooral het wat libertarischere links, het postmodern-hedonistische links, het losbandige, 'omgangsvormen zijn arbitrair'-links, heeft grote problemen. Een klein lijstje van voorbeelden die ik dagelijks ben tegengekomen: Elkaar niet aankijken bij een gesprek, de deur niet openhouden als iemand er door heen moet, massaal smsen tijdens een diner, gesprekken voeren via Facebook i.p.v. real life, gebruik van laptops en de desinteresse voor de leraar in het klaslokaal, desinteresse in de presentaties van studenten, enzovoorts. Het idee dat 'ieder voor zich leeft,' de te grote aanwezigheid van digitale technologie, en de daaruitvolgende 'voetstukhouding' die veel van dit soort studenten aannemen is pijnlijk om te zien. In Nederland mag secularisatie wel in een positief daglicht gezet worden, maar hier lijkt het automatisch te leiden tot waardenverval. In dat opzicht kan ik de zorgen van Christelijk rechts wel begrijpen; er zijn inderdaad twee Amerika's.
6) Electronische incompatibiliteit: Ok, ik had natuurlijk al rekening gehouden met het feit dat men in Amerika een ander stroomnetwerk kent als in Europa. Een groot gedeelte van de koffer zat dus vol met switchers. Amerika kent ook een ander telefoonnetwerk, dus je Europese telefoon werkt hoogstwaarschijnlijk niet in de USA. Verder heb je natuurlijk het onderscheid tussen PAL en NTSC dvd's en tv's. HDMI bypassed die problematiek, maar Blu-ray discs zijn vaak nog wel regiogebonden. De Xbox 360 kent een extreem handig systeem (NOT) van continentale compatibiliteit: Voor elke game moet je opzoeken of hij het in Amerika doet, of in Europa, of in Japan. Complete willekeurigheid. Microsoft Points kan je wel met dollars kopen (30% goedkoper) en gewoon naar je Europese account overzetten. De door mij zo fel begeerde verzamelcollectie van Lost is helemaal een lachertje; daarvan zijn seizoen 4 en 5 alleen op Amerikaanse blu-ray spelers af te spelen, en is de rest gewoon regiovrij. Wederom complete willekeurigheid. Nog zo'n item waar ik al een tijdje naar op zoek ben; de Xbox 360-horror en Twin Peaks-perciflerende game Deadly Premonition; niet speelbaar op een Europese Xbox 360. Het is hoogste tijd voor wat orde! Wat nou kosmopolitische wereld?
5) Raciale ongelijkheid: Ik schreef al eerder over de vervremende ervaring van het meerijden op een Greyhound bus. Ik ben geen man van verwachtingen, maar de Greyhound had ik me toch anders voorgestelt. Misschien komt dat omdat ze in films altijd zo 'familie-achtig' worden neergezet. 'Met zijn allen in de Greyhound, coast to coast,' dat soort gedoe. Greyhound is in het echt eerder een moderne ploeg; bij gebrek aan plantages zijn het nu de Greyhound-bussen waar slaven in worden opgesloten. Raciale gelijkheid my ***. Ga je net even een huizenblok te ver en worden de mensen wat getinter? "Maak dan dat je wegkomt," zo luidt het credo van de lokale, blanke stadswacht. Wie maken er schoon in onze dorm? Wie bereiden het niet te verteren voedsel in de cafetaria's? Wie knippen de kaartjes in de parkeergarage? Wie sorteren de post? Maar, wie zijn die mensen die ik elke avond over de boulevard zie spatzieren in maatpakken? En wat voor mensen zie ik altijd in de Gucci-winkel? En welk kleurtje hebben de obers in de restaurants van het chique Charleston Place? Rechtelijke gelijkheid is geen knip voor de neus waard als de omstandigheden zo ongelijk zijn als hier in South Carolina. Sterker nog, het is eigenlijk kwalijk dat er rechtelijke gelijkheid is, omdat het de suggestie wekt dat er reeële gelijkheid bestaat. De Civil Rights Act van '64 heeft mensen de ogen niet doen openen, maar mensen een collectieve blinddoek omgespannen.

Binnenkort het 2e deel!

De positie van de vrouw: Nederland v. Amerika

2010-11-18T18:24:00.005-05:00

Verscheidene professoren wezen me deze week op een artikel op Slate.com dat ingaat op de Nederlandse positie van de vrouw in de Nederlandse cultuur. Wat blijkt, Nederlandse vrouwen zijn nergens anders op de wereld zo geemancipeerd, maar dat valt volstrekt niet terug te zien in de distributie van werk. Nergens op de wereld werken vrouwen zoveel part-time als in Nederland. De rechtelijke, culturele en morele gelijkheid dringt dus niet door tot de werkvloer. Ik vroeg mijn docente politieke filosofie naar dit fenomeen:

Even though we have already gone through our discussion of feminimism, you might find these pieces an interesting read. They point towards the Dutch situation, where women are considered fully equal in every possible way, but still do not climb the metaphorical ladder, probably because they "just don't want to". I personally think there is a big difference in the value of life; in the Netherlands, money, status and 'making it' are not (yet) generally considered as 'the primary goals in life'. We also tend to question ideals of 'American selfsupportingness,' something that Nussbaum seems to do as well in her account of the handicapped. What are your thoughts?

Ze was niet erg gediend van het Nederlandse systeem:

Great articles -- here is my concern: can't Dutch women only do this if
they have men in their lives actually making enough money to support
them? And if that is true then is it fair? How do Dutch men feel about
this (surely they too are interested in hanging out and doing what they
wish for a portion of the day). So in part this seems like my sister's
life -- she lives outside NYC, is a stay at home mom with a small part
time job and she plays bridge and golf and volunteers and hangs out --
her life is certainly fun in some sense -- but I believe in the value of
work -- work is fulfilling! (or it should be). And I hate the thought
that these women are ok with their lives knowing that it means some man
has to work 60 hours a week (or maybe he doesn't).

What do you think your female friends here would say about this -- or at
home? Doesn't this offend you a little?

Gaan liberale Amerikanen te ver in hun drang naar gelijkheid? Is gelijkheid een doel op zich, of een middel om een doel te bereiken? Het is in ieder geval een interessante kwestie.

Artikel update

2010-11-12T00:44:00.003-05:00

Nieuwe Rainiers Raadsel (de voorlaatste) over Noord-Korea, en hoe een videogame daar op in speelt.
Francis Doornaerts reactie op een eerder artikel van mij op Bashers, waarin ik een pleidooi hield voor lineaire narratie in games.
David Nieborgs kritiek op het beruchte "There's a soldier in all of us" spotje van Call of Duty: Blacks Ops. Ben het roerend met David eens.
Zadie Smith's bespreking van The Social Network (2010) en een ontluisterende kritische noot over de vervremende dynamiek van Facebook.
En dit:

'Amerika': Cafetaria

2010-10-31T17:29:00.003-04:00

Geen haute cuisine maar fast food. Zittend aan een van de kleurrijke tafeltjes in de megalomaan-grote cafetaria staar ik uit op een bord friet met daarop ook een dikke vette cheeseburger, opgepropt met tomaat en iets wat voor moet doen als sla. Groente in de VS vind je terug in de cheeseburgers en de hamburgers (hémmmburrgerrs), geheimzinnig weggepropt tussen de armzalige broodjes, met als enige taak het hoog houden van de illusie van gezondheid.

Keuze is er overigens wel; je kunt ook een dikke vette pizza slice nemen, overladen met een amalgaam van kaas en suiker, gedipt in een zee van peper. Mijn handen werden zwart van de veel te loslaterige bodem.

Voor de vegetariërs, in de VS ook wel Marxists, Treehuggers, Liberals of Fascists genoemd, heb je natuurlijk de nog nooit schoongemaakte bakjes vol met dagenoude komkommers en vergeulde champignons. Het is alsof die groentebakjes vies worden aangeleverd door de fabrikant. Wat hebben die mensen het zwaar.

Heb je wel eens zo’n film gezien waarbij ze de cafetaria helemaal indelen, waar je tafeltjes hebt voor ‘de nerds,’ ‘de cheerleaders,’ en ‘de quarterbacks’ (Mean Girls comes to mind)? In het echt is het nog veel erger. Minderjarige meisjes doen hier hun best om zich zo sloerig mogelijk te verkleden, om daarmee de attentie op te wekken van de hongerige kerels aan de tafeltjes. Bijna altijd dragen deze meiden de meest strakke broeken (of van die sport shorts die letterlijk eindigen onder de kont), puur uit de wetenschap dat de jongens hen langer van achteren aankijken dan van voren. Een soort Doppler-effect in de cafetaria dus.

De tafeltjes, haast altijd postmodern van aard, gefrabiceerd in de meest giftige kleuren (zoals dat foeilelijke voetbalstadion in Portugal waar niemand meer gesignaleerd werd na Euro 2004), staan er voor de meesten om te dienen als plateau voor vet voedsel. De sluierende boodschap die ze meegeven is echter die van een catwalk; als de cafetaria een modeshow is, dan is de lange tafel in het middel de ‘paradeertafel’. Alle tafeltjes staan om de grote lange tafel heen, om te benadrukken dat die tafeltjes bedoeld zijn voor de gemarginaliseerden. En inderdaad, je ziet vaak nerds, latino’s en internationaal grut aan dat soort tafeltjes zitten.

De lange tafel is alleen voor blonde meisjes; meisjes met een lang en tenger postuur en krappe spijkerbroekjes. Bij voorbaat moeten ze ook net fris uit een hardloop training komen. Het zweet dat langzaam langs de hals naar beneden druppelt en het liefst het net wat te strakke topje accentueert maakt het plaatje af. De oordopjes van hun iPod symboliseren de eenzijdige natuur van communicatie: “Kijk jij maar naar me, ik ben toch ergens anders mee bezig.”

Een oudere, zwarte bediende met één oog, in dit land een driedubbele gehandicapte, moet door de zaal heen lopen om een lading lettuce in de groentebakjes te gooien. Wijzelijk neemt hij een omweg, om de zaal heen, om dan via de achterdeur alsnog de bakjes te hervullen. In het land der blinden is eenoog koning.

Fall

2010-10-26T16:36:00.001-04:00

Lost Morrow

2010-10-14T17:39:00.002-04:00

When earth is sundered, and skies choked black,

And sleepers serve the seven curses,

To the hearth there comes a stranger,

Journeyed far 'neath moon and star.

Though stark-born to sire uncertain,

His aspect marks his certain fate. His certain aspect marks his fate.

Wicked stalk him, righteous curse him.

Prophets speak, but all deny.

Many trials make manifest

The stranger's fate, the curses' bane.

Many touchstones try the stranger.

Many fall, but one remains.

'Amerika': Relativisme

2010-10-12T15:29:00.016-04:00

De komende weken verschijnen er weer een aantal artikelen van mij online. Laatst verscheen een existentialistisch stuk over Kierkegaard op Gaming Only. Binnenkort komt Bashers met mijn kritiek op het optreden van Nieborg en Klopping bij De Wereld Draait Door. De nieuwe column op Gaming Only gaat over K'NEX, LEGO, en de videogamevariant daarvan; Minecraft. Daarnaast werk ik aan twee filosofischere werken. Een probeert te achterhalen wat een 'instance' nou eigenlijk is in MMO's, en de ander focust op Blow's theorie van synthese tussen narratief en gameplay in Braid en Morrowind. Essays die ik in Amerika voor school schrijf zijn hier terug te vinden. Public Opinion as a Simulacrum werd beloond met een 100/100, en het essay over Rawls kreeg een A-. De rest wordt nog nagekeken.

Flash forward

De laatste keer dat ik een update gaf focusde ik op de vakken, dit keer wijd ik uit over de andere aspecten des levens. Een paar weken terug werd ik uitgenodigd op een zogenaamde 'cookout', een barbeque, bij een van de leiders van de Christelijke organisatie hier in de Lowcountry. Na aan het verrukkelijke vlees te hebben gepeuzeld gingen we films kijken, vanzelfsprekend met gebruik van de flashforward over de onappetijtelijke scenes. Ergens heeft het wel wat; dat onschuldige sluiten van je ogen voor scenes die in hun ogen niet voor Christelijke ogen bedoeld zijn. Een van de aanwezigen, overduidelijk een non-Christen, vond het maar belachelijk, en begon een kleine tirade jegens de gebruiker van de afstandsbediening. Niemand luisterde naar hem.

Misschien komt dat omdat ze hem niet verstonden. Wat mij opvalt is dat er heel veel middleground ligt tussen de verschillende visies. Het probleem is echter vaak dat tegenstanders mekaars taal niet spreken. Kijk naar de discussie tussen D'66 en de SGP in Nederland als het gaat over religieuze issues. Beiden lijken geen water bij de wijn te willen doen. D'66 vindt dat liberale rechten belangrijk zijn, en SGP vindt dat morele waarden belangrijk zijn. Als je dan gaat discussiëren, dan praat je in wezen volkomen langs elkaar heen. Het is alsof partij A vindt dat appels lekkerder zijn dan peren, en partij B benadrukt dat peren een andere kleur hebben dan appels. De discussie loopt dus spaak, omdat beide partijen niet over hetzelfde praten. Beide partijen zijn daar natuurlijk schuldig aan.

Veranda van een voormalige slavenplantage

Een van de interessantere discussies die ik laatst had speelde zich af in een hottub, op de veranda van een voormalige slavenplantage. Het ging over de gevaren van relativisme en absolutisme, mekaars tegenpolen. Een van de strengere gelovigen had in klas Judith Butler gelezen. Butler is zo relativistisch, dat ze beweert dat mannen en vrouwen geen essentieel karakter hebben in de natuur; ze zijn vormgeven door de cultuur. Het verschil tussen mannen en vrouwen (zowel als in 'sekse' als in 'houding') is volgens haar arbitrair, of toevallig tot stand gekomen. Dat botst natuurlijk enorm met de Christelijke visie dat God Adam en Eva schiep, en het botst ook met liberale visies van 'gezond verstand'. De gelovige beweerde dat relativisme de source of all evil is, vooral ook omdat het de Holocaust kan goedpraten, of zelfs ontkennen, zoals Ahmedinajad maar al te graag doet. Het ligt zelfs aan de core van Nazisme, gezien hun geloof in Oosterse, Aryaanse Mystiek.

Dat soort gedachten had ik wel vaker gehoord, maar echt geconfronteerd werd ik er nooit mee. Ik beredeneer precies andersom; ik zie de Holocaust niet als een effect van relativisme, maar van absolutisme. Het is juist het gebrek aan relativisme dat ervoor zorgde dat Nazi-Duitsland zo'n zwarte periode is in onze geschiedenis. Het feit dat er teveel koppen dezelfde kant op stonden was mijns inziens veel gevaarlijker dan de afbreuk aan een objectieve waarheid.

Voor beide posities valt wat te zeggen, en we eindigden dus ook in de conclusie dat extremes eigenlijk altijd slecht zijn. Richard Rorty schreef ooit dat 'relativisme alleen in een absolutistische mindset kan bestaan', en sloeg daarmee de spijker op zijn kop. Zonder een conceptie van waarheid is het natuurlijk onmogelijk om te twijfelen aan diezelfde waarheid.

Zo'n conclusie is natuurlijk nogal out of touch met het Land van de Extremen waar ik in verblijf. Maar het zorgt er wel voor dat de discussies in stand gehouden kunnen worden. Het gegeven dat een Agnost zoals ik veel kan leren van zowel de mensen aan de links-liberale kant, als de mensen aan de rechts-communitarische kant, wekt hoop voor de toekomst. Het zet bewegingen als de Tea Party, en de populistische clubs van Wilders en Roemer, weer in een ander licht.

Of is dat te relativistisch?

'Amerika': De vakken

2010-09-23T21:39:00.008-04:00

Het leven kan vreemd lopen. Een jaar terug liep ik nog met winkelkarretjes te ouwehoeren op het Vredenhovenplein in Scheemda, en vandaag liep ik met een Bijbel onder de arm door het net zo mooie Marion Square in downtown Charleston. Gek genoeg prefereer ik niet het een boven het ander. Heeft met mijn levenshouding te maken.

Deze week is duidelijk geworden dat ik & Emilia na onze semesters samen doortouren naar Orlando, Florida, om daar elkaars gemis op te vullen. Ben ik natuurlijk heel, heel content mee :)

Vandaag wijd ik uit over iets waar ik al eerder aandacht aan wou besteden, maar nooit aan toe ben gekomen, namelijk de vakken die ik hier dit semester volg. Ik volg twee vakken die onder communicatiewetenschappen vallen, en verder nog drie politiek-filosofisch, cultuurfilosofisch en existentiefilosofische vakken. Vier vakken vallen onder mijn major in American Studies, en het vijfde vak valt onder Wijsbegeerte.

Eén vak heb ik al na een half uurtje opgegeven. Modern Charleston, over de moderne geschiedenis van Charleston, South Carolina, klonk aanvankelijk wel interessant, maar bij nader inzien had ik van te voren wel kunnen weten dat het niets zou worden. De scope van het vak was gewoon te beperkt; met alleen de moderne geschiedenis van een middelgrote stad in het zuiden van de Verenigde Staten verval je al snel in het leren van volstrekt irrelevante feitjes. Nou ben ik gek op irrelevante feitjes, maar deze feitjes waren gewoonweg te droog voor me. Zelfs als filosoof is er nog materie die te droog voor me is en lokale geschiedenis is daar een van.

In plaats van Modern Charleston heb ik me in de derde week aangemeld voor Literary Criticism, dat ondanks de naam meer cultuurfilosofisch dan linguïstisch van aard is, ook al zijn die twee natuurlijk heavily intertwined. Geen Aristoteles op de syllabus, maar wel Derrida, Eagleton, Foucault en Bouchard. Een soort voorafje voor Theories of Culture dus. Dr. Birrer, de docente voor dit vak, studeerde af in cultural theory en heeft een voorliefde voor het poststructuralisme, een liefde die ik met haar deel. Eens in de zoveel tijd kan ik mijn postmoderne ramblings kwijt op kleine index cards. Dit soort schrijfoefeningen moeten ertoe leiden dat de studenten meer begaan raken met het vak, en dat lijkt te werken. Nergens binnen de College ben ik gemotiveerdere studenten tegengekomen dan binnen het English Department. Een soort van academische oase in deze jungle van vertier.

Public Opinion in American Politics is een van de twee communicatiewetenschapvakken die ik hier volg. De focus ligt op de psychologische, sociologische en filosofische theorieën omtrent publieke opinie, waarbij de laatste natuurlijk het interessantst is voor mij. Naast theorie komt er ook veel empirie bij kijken; de gezamenlijke opdracht bestaat uit een onderzoek waarbij je polling data moet analyseren en iets bijzonders moet opmerken over bepaalde trends in publieke opinie. Voor de eerste paper heb ik gebruik gemaakt van mijn kennis van de Wijsbegeerte. Ik heb de grond gelijk gemaakt met het hele idee van ‘publieke opinie’; wat we publieke opinie noemen is in wezen een illusie, een gemanipuleerd construct, of zoals ik het benoemde, een simulacrum. Of het in goede aarde valt weet ik niet, maar dapper is het in ieder geval wel.

Het andere vak binnen de communicatiewetenschappen is Dr. Lee’s Political Campaign Communication. Dit vak gaat stelselmatig elke verkiezing bij langs en highlight dan alle bijzonderheden omtrent die verkiezing. Het concept is uitermate vermakelijk en dit vak is dan ook zonder twijfel het meest amusant. Het niveau ligt echter ridicuul laag. De helft van de studenten geeft aan niet geïnteresseerd te zijn in politiek, en veel meer dan het bekijken van talloze campagnebloopers en hoogtepunten via Youtube doen we eigenlijk niet in class. Als reading assignment moesten we een boek kiezen dat een van de verkiezingen analyseert, en naar aanleiding van een aanbeveling van Mister Misery himself (Maarten van Rossem, that is) heb ik gekozen voor Theodore White’s Pulitzer winnende The Making of a President, over de verkiezingen van 1960, tussen JFK en Tricky Dick. Vermakelijk, maar tegelijkertijd een dikke pil die me al een paar dagen zonder blozen aanstaart.

Het laatste American Studies vak valt binnen de politieke filosofie, en heet Contemporary Liberalism. Dit vak bespreekt vooral het liberalisme van John Rawls, en de reacties die op zijn Theory of Justice zijn gebaseerd. Rawls zelf heb ik altijd al een apart geval gevonden; ik mag mezelf dan als liberaal beschouwen, maar dat is zeker niet vanwege Rawls. Hij is behoorlijk omvattend in zijn filosofie, iets wat mijns inziens volstrekt haaks staat op het liberale gedachtegoed. Ik kan me meer vinden in de theorieën van Martha Nussbaum, Robert Nozick en vooral Michael Sandel, een communitarist. De lerares van dit vak is een beetje hyperactief, zoals het een filosofielerares betaamt, en de studenten zijn over het algemeen uitgesproken socialistisch, zoals het studenten betaamt.

Mijn enige echte vak binnen de Wijsbegeerte gaat over het leven en het werk van de Deense filosoof Sören Kierkegaard. Ergens betwijfel ik de kennis van de docente, aangezien ze bij de eerste ontmoeting verheugd was vanwege mijn aanwezigheid, ik zou namelijk haar kunnen corrigeren wanneer ze fouten maakte met het vertalen vanuit het Deens. Nou klopt het dat Fries en Deens erg op elkaar lijken, maar ik had eerder het gevoel dat haar wereldkaart simpelweg nog niet helemaal ingekleurd was.

Kierkegaard is een moeilijk geval. Ik heb het gevoel dat de docente het moeilijker maakt dan het is, want na meer dan 1000 pagina’s van Either/Or te hebben gelezen snap ik er nog maar weinig van. Het existentialisme van Kierkegaard zou me aan moeten spreken, want met Nietzsche en Heidegger kan ik aardig overweg, maar het is nog allemaal te vaag, zoals het filosofie ook betaamt. Een ander werk dat we van hem lezen, Fear and Trembling, gaat over Faith. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe je Faith in het Nederlands vertaalt, maar ik denk dat het neerkomt op ‘dom of blind vertrouwen’. Kierkegaard legt aan de hand van het Bijbelse verhaal van Abraham en de bijna-offering van Isaac op Mount Moriah uit wat Faith is, maar echt helder wil het allemaal nog niet worden. Gelukkig maakt de docente veel gebruik van vergelijkingen, waardoor we de laatste les alleen maar hebben gepraat over hoe het moet zijn om je geliefde te verliezen, zoals Kierkegaard op pijnlijke wijze overkwam. Hij wist er nooit meer over heen te komen; zelfs niet na het schrijven van al die veel te dikke werken die de syllabus opvullen.

Daarnaast leerde ik vandaag dat Hemingway, de schrijver, zelfmoord pleegde door zichzelf te onthoofden met een shotgun. Dat zijn de irrelevante feitjes die ik wél leuk vind.

Good Morning

2010-09-22T09:13:00.000-04:00

Shellpi Lagoon

2010-09-21T22:32:00.004-04:00

Rainiers Raadsel: Only in America?

2010-09-13T15:08:00.002-04:00

Via GamingOnly:

Hoe serieus moeten we games nemen? Rainier Jaarsma gaat in de tweewekelijkse column Rainiers Raadsel in op de diepere laag van ons geliefde medium. Een serieus geluid bij een “vergankelijke industrie”.

Yep, I’m back! ‘Wegens success geprolongeerd,’ zullen we maar zeggen. Ook in het restant van 2010 zal ik daarom tweewekelijks mijn licht schijnen op de meest (on)zinnige gametopics. Voor de nieuwkomers volgt een kleine greep uit de game-onderwerpen die ik voor de zomer heb besproken:

• Het ‘opgaan’ in simulatie, vaak met Heavy Rain als voorbeeld.
• Het ‘vluchten’ uit de realiteit, met World of Warcraft (duhhh) als leitmotif.
• De ethiek van sequels, aan de hand van Pokemon.
• Het probleem van ‘vrijheid’, zoals te vinden in Oblivion en Borderlands.
• De altijd aanwezig zijnde en onzichtbare propaganda in games.
• Extreme vormen van geweld, zoals in Manhunt 2 en Modern Warfare 2

Wist je dat Sonic een symbool is van Amerikaans imperialisme? Let op de kleurscharkeringen

Surfin' USA
Een klein verschil mag niet onopgemerkt blijven. Ik ben momenteel woonachtig in de ‘Deep South’ van de Verenigde Staten van Amerika (avonturen zijn hier te volgen), wat betekent dat ik het moet doen zonder Word’s grammaticacontrole en alleen studeer als het warmer is dan 30 graden (onder een palmboom, welteverstaan). Het zal echter ook wel terugkomen in de columns, dus zodra ik als een bezetene Christen begin te klinken en me positief uitlaat over slavernij verwacht ik de nodige tegenreacties.

Voordat ik deze zomer begon met studeren in Charleston, South Carolina heb ik een rondreis gemaakt door de VS. Waar de meeste mensen dan zwetend in elkaars nek gaan staan heigen op Times Square, of fotogeile Chinezen proberen te verdrinken op de Golden Gate Bridge, heb ik van de tijd gebruik gemaakt om te kijken naar de verschillen en overeenkomsten tussen Nederland en Amerika op het gebied van ‘gamebeleving’.

Gamestop, waar games nog games zijn
Een van de grootste verschillen die je zult vinden bij een bezoek aan de States is dat het personeel in de betere ‘gamewinkels’ een stuk assertiever is dan in Nederland. De Gamestop, ook in Nederland bekend bij de betere importboeren, recruteert bijvoorbeeld alleen mensen met verstand van games. In het noordelijk gelegen Vermont sprak ik met een baliemedewerkster (!) van Gamestop nadat ze me nog geen 3 seconden na mijn binnenkomst al aan begon te spreken. ‘What are you looking for, sir?’. Ik reageerde een beetje verbaasd: ‘I am looking for Xbox games, I think’. Mijn rollende ogen deden haar vragen naar mijn gamevoorkeur: ‘What kind of games are you interested in? Ik antwoordde dat ik me het afgelopen half jaar wel vermaakt had met Alan Wake en Heavy Rain.

Gamestop of het Empire State Building? Moeilijk...

Nog geen 10 seconden later stond ik voor het massieve Xbox 360 schap. De prijsstickers leken van een andere planeet te komen. Ik zag Modern Warfare 2 met een $25 sticker. Het net nieuw uitgekomen Crackdown 2 kostte nog geen $20. Alleen de nieuwste Madden had een quasi-Europese pricetag, maar met $50 viel dat ook wel mee. Het meisje haalde een kopie van Deadly Premonition (‘freaky game’) uit het schap, een game die ik een paar maanden terug nog lyrisch had besproken in een column. Ik bedankte haar voor de hulp, waarna ze vroeg of ik Limbo al had gespeeld. Met schaamte moest ik toegeven dat ik wel van de titel had gehoord, maar er nog niet aan begonnen was. Een lief ‘Ok, you’re welcome nevertheless!’ concludeerde het gesprek. Dat is nog eens iets anders dan die veel te breed gebouwde, norse, 9-tot-6-mentaliteit-uitbeeldende consultant die achter de balie staat bij de gemiddelde Dixons (koopt iemand daar games?). Om nog maar niet te spreken van die minderjarige Intertoys-kiddo’s.

FIFAfever
Voetbal is ook gewoon 'hot' in Amerika, ondanks alle verhalen van zogenaamde 'Amerika-experts'. Toegegeven, misschien niet zo ‘hot’ als American Football, maar op de campus waar ik verblijf is er geen Xbox 360 of PlayStation 3 te vinden zonder een kopie van FIFA 10 (met Landon Donovan op de cover; dat is alsof je Bas Dost op de Nederlandse hoesjes zou terugvinden). Amerikanen hebben blijkbaar ook ontdekt dat FIFA 10 topvermaak is. Aan een potje Madden NFL waag ik me overigens niet, ik heb natuurlijk ook een reputatie hoog te houden.

Via Ripten.com: Onmogelijk?

Amerikanen zijn hier ook een stuk conservatiever als het aankomt op de grenzen van geweld. Dat ligt natuurlijk vooral aan het zwaar Republikeinse karakter van de staat waar ik in verblijf, maar ook in het meer wereldse New York viel het me op dat gamers over het algemeen een stuk minder liberaal zijn. Zo vinden zo goed als alle gamers dat een game als GTA IV ‘buitensporig geweld’ bevat, vindt werkelijk waar iedereen dat Activision nooit die ene missie in Modern Warfare 2 had mogen proppen, en is men het er roerend over eens dat er een gebrek aan ‘moraal’ is binnen de game-industrie. Een van de jongeren wist wel wat het probleem was:

Quote:
'They haven’t introduced the gamecharacter of Jesus yet. Christianity is the archenemy of gaming. God did not play videogames... I definitely think he would have loved Populous though!'

Mooie woorden.

De volgende Rainiers Raadsel verschijnt op 30 september.

'Amerika': Nachtschaduw

2010-09-11T23:46:00.004-04:00

Nachtschaduw

Middernacht heeft haar intrede gedaan en kleurt Charleston's immens brede lanen zwart. Het donkerrood van de overal aanwezig zijnde verlichting zwermt als een groep bijen door de hoofdstraat. Een dronken klakzon interrumpeert de monotone stilte. Om de hoek staat een donkere man in een beige colbert zijn sigaar te roken. Rookpalmen verraden zijn aanwezigheid. Stilettodragende madames verzamelen zich voor de ingang van een in nevel gehulde bar. Dit is zo’n nacht waarop het onderhuidse tekortschiet.

De bar opent haar deuren en vier in het wit geklede mannen, allemaal verpakt in linnen pakken en Italiaanse instappers, trotseren de kille buitenlucht. Grijs-zwarte walmen vieren op en nevelen rondom de eenzame lantaarnpaal. De mannen zijn druk in gesprek; ze hebben het over het scala aan fout geparkeerde convertibles en bewonderen elkaars horloges. Ze kijken met een schuin oog naar de stiletto’s, rustig omhoog liftend met hun gezichten, zoekende naar een punt van herkenning, wanneer ineens het licht van de lantaarnpaal wild begint te knipperen en uiteindelijk wegvalt in de duisternis.

Om de hoek nadert het silhouet van de geheimzinnige sigaarrokende man. Hij neemt plaats in de schaduw van de kapotte lantaarnpaal, op de stoep van de dampige bar, en geniet het restant van de nacht van de donkere stilte.

'Amerika': Dag 7

2010-08-31T22:51:00.000-04:00

'Amerika': Dag 1 & 2

'Amerika': Dag 3 & 4
'Amerika': Dag 5 & 6

Blacks on a Bus

Dag 7 begon voor mij vroeg, heel vroeg ergens op een willekeurige interstate in North Carolina. Eerlijk gezegd kan het ook best Virginia zijn geweest. Hoe dan ook, ik werd wakker van het geroezemoes van een paar medereizigers op de bus. Ik keek naar buiten en zag alleen maar een extreem heldere en felle zon die nog feller was geweest indien Greyhound de ramen van haar bussen wat vaker zou schoonmaken.

De ramen van de Greyhound bussen zijn als hun passagiers; dof, armoedig en zwartgeblakerd. Een interstatiaal ritje in de Greyhound is alsof je van Mombasa naar Nairobi rijdt en de toeristen weggumd. Segregatie in de Verenigde Staten is nooit weggeweest. Rosa Parks weigerde in 1955 op te staan voor een blanke passagier tijdens een busritje in Montgomery, Alabama en creëerde daar een heleboel gedoe mee, en 55 jaar later blijkt dat ze dat probleem volledig heeft opgelost; blanke passagiers zie je niet meer in de bus terug.

Het dedain waarmee Amerikanen in het Zuiden over de zwarte bevolking praten (door de elite worden zwarten vaak bestempeld als ‘African Americans’, maar vanwege de idiote onnauwkeurigheid van die term prefereer ik het woord ‘zwart’), is apart om mee te maken, maar tegelijkertijd niet geheel onlogisch. De segregatie is in het zuiden (en overigens ook in het noorden, zelfs in New York) verre van verdwenen. ‘Gelijke rechten’ wordt een soort nonterm op het moment dat 99% van de ‘slechte wijken’ zwart is. Noem het natuur, of een sociale constructie, maar als blanke voel je je absoluut niet veilig wanneer je onmiddelijke nabijheid gelijkenissen vertoont met het kleurenpalet van een film noir. Het lijkt zelfs wel alsof de gezichten, de mimiek, de gelaatstrekken van de zwarte bevolkingsexponenten iets inherents negatiefs, iets natuurlijk naars in zich hebben.

Leap of Faith

Voor zover mijn Darwinistische analyse. Ergens heeft het iets heerlijks om in de schoenen te mogen staan van een denker, of een filosofie te mogen aandragen die je diep van binnen veracht. Dat geldt dus in mijn geval voor alle racisten, alle Darwinisten, alle biologen, neurowetenschappers, physici en andere clowneske figuren die zich ook maar enigszins aansluiten bij het idee van ‘hard science’. Het Christendom is in veel gevallen ook zo’n hard science. Redeneren tot op de bodem is een soort oxymoron binnen religies, omdat een religie per definitie uitgaat van presupposities die je maar voor granted moet nemen. De Deense filosoof Kierkegaard, over wie jullie nog heel veel gaan horen gezien mijn noodgedwongen dedicatie dit semester aan zijn werken, noemde dit een Leap of Faith, hoewel hij overigens zelf nooit die term gebruikte, dat maakte documentariërs ervan.

Hoewel ik het Christendom zeker niet veracht, lijkt de stap van een extreem relativistische levenshouding naar de morele absoluten van de grootste dogmatische religie ter wereld een hele grote. Desalniettemin was een van mijn eerste actes des presence in Charleston om me te hooken aan een club die de woorden ‘kruistocht’ en ‘campus’ wist te combineren tot een wervelend geheel. Deze internationale organisatie streeft ernaar om het Christendom te verspreiden over de campus, om twijfelende zieltjes over te hevelen naar de kantes des Goddes.

Goedheilig

Aangezien ik mezelf beschouw als een agnost was het niet een enorm probleem om mijn mindset enigszins om te zetten naar Christelijke waarden, zonder daarbij natuurlijk de kritische blik te verliezen. Het is nooit mijn bedoeling geweest om zelf dogmatisch anti-Christen (zoals zoveel Atheïsten en Godhaters die die verschrikkelijke vent van een Sam Harris achter na lopen) zo’n ervaring binnen te stappen; dat zou alleen maar afbreuk doen aan de ervaring en tegelijkertijd een acte van shortmindedness zijn. Nee, ik probeerde me zoveel mogelijk in te leven in hun gedachten, hun filosofie, hun politieke standpunten en hun way of life.

Een van de eerste events die ik bijwoonde gaf al meteen de goedheiligheid van mijn mede-Christenen aan; ik bezocht een lezing van een grote groep missionarissen die net terug waren van een liefdadigheidsbezoekje in Kenia. Zoals gebruikelijk was het bezoek aan de lezing in deze megakerk, die meer aandeed als een supermall dan als een architectonisch hoogstandje uit de 16e eeuw, volledig gratis en kreeg je vooraf een uitgebreide warme maaltijd. De verhalen uit de zaal waren oprecht en emotioneel geladen, en God was vanzelfsprekend aanwezig, ware het niet in de realiteit, dan wel in de gebrekkig geformuleerde zinnen van de missionarissen. Mensen voelden de kracht van God werkelijk door hun heen stromen en begonnen na verloop van tijd heftig te schudden en te beven, alsof er een perfect gesynchroniseerde collectieve interne aardbeving plaatsvond. Ook begonnen sommigen aan de voorzijde van de zaal berichten uit te stralen richting het podium op een manier die me deed denken aan slechte science fiction films. Na een gezamenlijk ‘amen’ was het echter weer doodstil.

Up-Tempo

Die stilte werd gelukkig snel doorbroken door een optreden van een hardrock band. De chaotische situatie die daarop volgde (mensen die door elkaar heen rennen, springen, dansen, gillen, headbangen, klappen, zingen, en weet ik wat) liet mij zien dat die Christenen helemaal niet zo heilig zijn als het aankomt op feestvieren. Waar de gemiddelde Nederlander 3 of 4 liter bier nodig heeft om zijn kop boven het maaiveld uit te steken, daar voldoet voor de gemiddelde Charlestonische Christen een gestandaardiseerd liedje met veel God, Herder en Ziel erin. (Als een kleine sidenote: Ik vind het bizar hoe erg die Christelijke up-tempo nummers op elkaar lijken. Het is alsof iemand zich ooit op een zondagmiddag dood verveelde en besloot een CD’tje te maken met wat vrolijk gestemde nummers.)

Naast al dit hallelujaanse gedoe dat mij overkwam tijdens mijn eerste dag in Charleston stond de dag vooral in het teken van uitpakken en uitwassen. Ik bracht de nacht door onder mijn badjas, met mijn hoofd leunend op mijn rugzak. Pas op dag twee zou ik de Walmart aandoen, een ervaring waarover ik meer vertel in het volgende deel van deze nu al epische reeks (nee, bescheidenheid siert de mens niet).

'Amerika': Dag 5 & 6

2010-08-26T01:03:00.001-04:00

'Amerika': Dag 1 & 2

'Amerika': Dag 3 & 4

Treinen

De ‘Vermonter’ doet er dus zo’n 10 uur over om van Burlington naar New York te geraken. Onderweg ziet er niet veel anders op dan spelen op de laptop, veel te dure snacks kopen in de speciaal daarvoor ingerichte coupe, of simpelweg praten met je medereizigers. Ik trof het die ochtend; het was ‘Make a Friend Day’ omdat de hele trein was volgeboekt, wat betekende dat er dus geen lege plekken in de treinstellen zouden mogen voorkomen, wat ook niet het geval was. Ik ontmoette een stelletje van een jaar of 18 uit een suburb van Philadelphia, Pennsylvania. Gek als ze waren van tekenen leverde het 9 uur durende gesprek weinig bijzonders op, afgezien van een paar volstrekt mislukte schetsen van mijn hand. Het schijnt dat mensen die veel schrijven slecht kunnen tekenen, en dat gaat in mijn geval dus op. Achter mij vond een net zo lange discussie plaats over kwantummechanica en geometrie, welke mij ver boven de pet uit ging. Toen ik na 2 uur voor het eerst opstond en achterom keek om de mathematici te aanschouwen werden mijn vooroordelen, zoals zo vaak in dit land, bevestigd.

Eenmaal aangekomen in The Big Apple had ik zo’n half uur overstaptijd om op de bus naar Washington, D.C. te stappen. Amerika heeft een geliberaliseerd bussysteem, waardoor ik met Megabus voor nog geen 10 dollar van New York naar Amerika’s Capital kon reizen. Wifi, een power socket en een zo goed als lege bus na Baltimore zaten bij die prijs inbegrepen; zeker geen slechte deal. Het hostel waar ik die nacht zou overnachten lag pal naast de busterminal en daarmee midden in het centrum. Aangezien het hostel onderdeel was van Hostelling International wist ik van te voren wel dat het goed zou zitten met deze overnachting, en dat bleek ook wel.

Prodent

Toen ik de volgende dag weer vroeg op stond (ondanks de lange reis van de dag ervoor moest ik Washington natuurlijk verkennen) bleek wel waarom deze keten zo hoog aangeschreven staat. Veilige en grote lockers, een stuk of 20 computers waar men gratis op kan internetten, een gezellige woonkamer met biljartlaken en loungestoelen en een service waarmee je de bagage rustig een dagje extra kon laten staan. Met alleen de hoog nodige equipment op zak ging ik op pad richting het Witte Huis, waar mijn rondje Mall begon.

Washington is mijns inziens een veel prettigere stad dan New York. Waarschijnlijk heeft dat te maken met de openheid van de stad; waar New York haast Europees benauwd aanvoelt, daar kent Washington het ‘echte’ Amerikaanse karakter; groot, open en groen. De immense sidewalks op Pennsylvania Avenue symboliseren die grootheid die Washington, D.C. tot een terechte hoofdstad maakt.

Vlak voordat ik aankwam bij het Witte Huis werd de crowd eerst op een afstandje gehouden, omdat niemand minder dan Joseph Biden, de man met de welberoemde Prodent-Smile die ooit een hele lelijke uitglijder maakte door die gefakete glimlach te misbruiken jegens een lichamelijk gehandicapte toeschouwer bij een rally, door de stad rondgereden moest worden. Bezienswaardig was de snelheid waarmee dat gebeurde; Pennsylvania Avenue werd afgezet, en nog geen 20 seconden later was daar al de eerste motor die de colonne aanvoerde. Een wuifje vanuit de gepantserde Cadillac One kon er jammer genoeg niet vanaf.

De Mall die niet voor winkelen bedoeld is

Na het Witte Huis schichtig te hebben aanschouwd vervolgde ik mijn route richting een stuk interessanter gedeelte van de tour. Aan de noordzijde van de Mall staan de ‘betere’ Smithsonian Museums, namelijk die van American History en twee vleugels van de National Gallery of Art. Allereerst trad ik binnen in het museum dat de Amerikaanse geschiedenis trachtte bloot te leggen door middel van tentoonstellingen die uit alle hoeken van de samenleving leken te komen. De exhibit over de geschiedenis van transportation in de Verenigde Staten is naast een historische ook een echte culturele aanrader; nergens ter wereld zul je zulke mooie replica’s vinden van een 19^e eeuwse stoomlocomotief, een Cadillac uit de jaren ’60 of een eigentijdse Peterbilt. De tentoonstelling over de geschiedenis van de presidency was een beetje standaard, met weinig bijzonderheden, maar een kleine tentoonstelling over het leven van een slaaf in de beruchte Jim Crow periode maakte veel goed. Als case had het museum gekozen voor een gedetailleerde reconstructie van, jawel, Charleston, South Carolina. Toevalligheid drukte haar stempel eens te meer op mijn reis. Zodoende kon ik al een beetje wennen aan de street map van Charleston en een voorschotje nemen op mijn lessen die ingaan op de geschiedenis van de Lowcountry, zoals Charlestonians hun regio noemen.

Het volgende museum op mijn lijst was de National Gallery of Art,waar ik in gesprek raakte met een van de baliemedewerkers, die me een gratis tour gaf langs de vele Nederlandse werken die in het gebouw hingen. Ongeïnteresseerd als ik ben in de Nederlandse geschiedenis en de Nederlandse schilderkunst ging ik achteraf nog even naar het Amerikaanse gedeelte van het museum, waar de schilderijen van Thomas Cole, de oprichter van de Hudson River School, me het meest aanspraken. Cole´s landschappen, zowel die van Amerika als die van mediterraans Europa, kennen een mystiek karakter en lijken te zijn gedoopt in een vroege vorm van Ralph Waldo Emerson's Transcendentalism. Vooral The Voyage of Life, een Boeddhistisch aangeklede reeks van schilderijen over het menselijk leven, bevat schitterende symboliek en magistraal geromantiseerde werelden.

Veredelde zonnewijzer

Mijn eigen voyage leidde me richting het Capitool, dat er een stuk beter bij lag dan in de dystopische weergave van Fallout 3. Hoewel ik niet binnen in het gebouw ben geweest kan het niet anders dan dat dit gebouw een van de hoogvliegers is binnen de Amerikaanse architectuur. Via het broeiende gras van de Mall, waar Amerika zich op haar best liet zien in een potje interraciaal voetbal, kwam ik uiteindelijk uit bij die fallische pilaar die beter bekend staat als het monument dat toegewijd is aan de eerste president van de Verenigde Staten. George mag blij zijn met zijn locatie, maar zijn monument, of beter gezegd, zijn obelisk, mist het ‘grandioze’ dat Jefferson en Lincoln wel hebben gekregen. Robert Mills, die studeerde in Charleston en de architect was van de obelisk, had toch wel met wat beters aan kunnen komen dan met deze veredelde zonnewijzer?

Het mooiste monument in Washington vind ik het monument dat is toegewijd aan, in mijn ogen, de meest bepalende figuur van de Amerikaanse geschiedenis, Thomas Jefferson. Jefferson staat eigenlijk op een perfecte locatie; ver weg van die drukke Mall, waar de Chinezen en de Europeanen met hun fototoestellen elke dag een mondiale republiek bij elkaar flitsen. Hij kijkt uit over de Tidal Basin, die verdacht veel lijkt op Jefferson’s vijver achter Monticello, op het centrum van de stad, op George Washington, maar staat in tegenstelling tot zijn concurrenten gepositioneerd in een oase van rust die kenmerkend is voor het ideaalbeeld dat Jefferson had voor Amerika. Misschien is het maar goed dat ik de enige was die op dat tijdstip in de rotunda van het monument stond; Thomas hield niet zo van drukte.

Ranglijstjes

Of FDR van drukte hield is mij onbekend. Zijn hond lijkt in ieder geval meer aandacht te krijgen dan hemzelf in het schattig opgezette monument ter nagedachtenis aan Franklin Delano Roosevelt, nog zo’n powerhouse president in die rijke geschiedenis van The States. Hoewel hij het land de eerste duw in de afgrond die ook wel socialisme genoemd wordt gaf, wordt hij terecht beschouwd als een van de beste presidenten aller tijden en zodoende eindigt die ook altijd hoog in de semi-intellectuele maar erg vermakelijke ranglijsten die historici zo graag opstellen. Dat hij het einde van de Tweede Wereldoorlog moest missen vanwege zijn verassende dood blijft een van de doodzondes van de mondiale geschiedenis. De symboliek van de watervallen ontging mij overigens, maar werkte wel als katalysator voor mijn blaas.

Gelukkig beschikte het herdenkingsmonument van de oorlog in Korea, die overigens nog steeds gaande is, over een toilet. Naast een toilet waren er ook veel oude mannen in rolstoelen en gele hesjes, hesjes die aanduidden dat deze heren veteranen waren die een eerbetoon kwamen geven aan hun kameraden die het niet haalden. Ergens is het heel triest en ironisch dat men, na zo’n afschuwelijk conflict als een oorlog, 50 jaar later rond moet worden geduwd in een klaar-overhesje dat nota bene dezelfde kleur heeft als de huidskleur van de spleetogende vijand.

Facing it: What's the point?

Het herdenkingsmonument aan de Vietnam oorlog is indrukwekkend, mede vanwege de symboliek van het spiegeleffect, zo mooi verwoord door Yusef Komunyakaa in ‘Facing It’. Abraham was, zoals altijd, bijzonder druk en daarom niet meer waard dan een bliksembezoek. Staand bij zijn immense sculptuur besef je pas echt hoe zeer de postmoderne wereld de kunstervaring heeft vermoord. Zoals Walter Benjamin zich al afvroeg; Wat is de waarde van een kunstwerk in een tijd van digitale reproductie? Wat is de zin van het in real life bezoeken van monumenten als je door middel van Google Images er in minder dan een seconde virtueel kunt heen reizen? Nee, Lincoln’s memorial deed me weinig.

Via de achterkant van het Witte Huis keerde ik daarna eindelijk weer terug bij mijn hostel, waar ik ’s avonds laat nog vertrok richting het diepe Zuiden. De ghetto die tussen het centrum van Washington, D.C. en de busterminal van Greyhound ligt was beangstigend, maar zoals Alan Wake mij heeft geleerd; stay in the light, and you will stay out of trouble. De gelantaardiseerde kant van de straat bood de geruststellende uitkomst in dit mindere deel van deze bijzonder waardige hoofdstad. Up next was Wilmington, North Carolina.

'Amerika': Dag 3 & 4

2010-08-21T02:28:00.001-04:00

'Amerika': Dag1 & 2

Laid-backism with Gentleman Johnny

Na de nacht gratis te hebben doorgebracht in Keene Valley ontbeet ik ’s ochtends bij de plaatselijke diner, die verdacht veel leek op alle andere diners in upstate New York; druk, gezellig en gevuld met oversized people. De waitress was erg aardig; ze was naar IJsland gereisd waar ze contact had gemaakt met een of ander Nederlands stel, waarvan ze vooral hun relaxte karakters apprecieerde. Dit was de tweede keer dat ik te horen kreeg dat Nederlanders minder gestresst zouden zijn dan Amerikanen; een conclusie die ik zelf niet zo snel getrokken had. Nederland zou claustrofobisch aan moeten doen voor de meeste Amerikanen, vooral voor diegenen uit regio’s als Vermont en upstate New York. De rust, ruimte en relaxedheid die de enorm uitgestrekte wouden met zich meebrengen zou toch doen vermoeden dat er niets is om kopzorgen over te maken in dit gedeelte van de wereld. Maar goed, schijn bedriegt kennelijk.

Zoals wel vaker met valleys was ook Keene Valley omringd door bergen, wat betekende dat ik eerst een enorme berg moest passeren voordat ik af kon dalen richting Ticonderoga, bekend van het fort waar zich een belangrijke slag afspeelde in de Revolutionary War. Ik kreeg medelijden met die Britse generaal John Burgoyne, die zo’n 10 kilometer westwaarts het zelfde pad moest afleggen om vanuit Canada naar Ticonderoga af te reizen, in 1777. ‘Gentleman Johnny’ ging uiteindelijk ten onder aan zijn extravagante houding; het schijnt dat hij wagens vol met kleding en schoenen (en vrouwen) achter zich aan liet slepen door dezelfde bergen, wat de voortgang van zijn leger tot in het extreme beperkte. Niet gek dat hij zich later dat jaar moest overgeven in het zuidelijker gelegen Saratoga; een event dat als bepalend wordt beschouwd in het verdere verloop van de War for Independence.

No place to stay = Race against the clock

Toen ik eenmaal over de berg heen was, zonder al die onzinnige prullaria die Johnny meenam (vrouwen daargelaten, lu Emilia :$) ging het echter snel bergafwaarts, of downhill, zoals de Amerikanen het zo mooi kunnen zeggen. En ja hoor, aan het eind van de immense afdaling stond een hotdogkraam, met daarin een eigenaar wiens zoon klaarblijkelijk in Amsterdam gestudeerd had. ‘He was quite a prick, but after he went to Amsterdam, he came back changed. I actually started to like him, he became so relaxed, and he has been so ever since,’ aldus de hotdogverkoper. Het lijkt erop alsof iedereen in deze region een bepaalde connectie met ons kikkerlandje heeft, wat overigens niet gek is gezien de sterk gerelateerde geschiedenissen van beide staten.

Een ietwat flauwe hotdog en ijskoud bronwater (uit een geheime bron die zich achter het stalletje bevond) rijker continueerde ik mijn reis richting Lake Champlain. Ticonderoga was een soort bridge too far voor mij; velen hadden mij al gewaarschuwd dat ik daar waarschijnlijk geen slaapplek zou kunnen vinden. In het nabij gelegen en schattige Port Henry werd mij verteld dat er waarschijnlijk geen bed te krijgen zou zijn in een straal van 20 kilometer. Reden daarvoor was een brug die ze aan het bouwen zijn tussen Vermont en New York ter hoogte van Ticonderoga. De bouwvakkers bivakkeerden klaarblijkelijk allemaal in de goedkope motels. Bad luck dus, maar ook reden genoeg om toch nog een slaapplek proberen te vinden in de nabije omgeving.

Ik fietste naar de dichtstbijzijnde campground, waar de haast bejaarde eigenaar me liet weten dat er geen enkele fatsoenlijke camping is die nog aan tentverhuur doet. Ik zou mijn eigen tent moeten kopen, bij de Walmart die ‘maar’ een uurtje daar vandaan zou zijn (met de auto, that is). Wetende dat ik Ticonderoga en het historische fort aan me voorbij moest laten schieten nam ik de gratis ferry richting Vermont. Maar ook in Vermont bleek overnachten een hell of a job. Na wederom enkele campgrounds en inns te hebben gevraagd naar availability besloot ik om maar een kamer te boeken in Burlington.

Burlington lag echter nog zo’n 60 kilometer richting het noorden en met de 50 kilometer die ik reeds had afgelegd wist ik dat het een fikse kluif zou worden om daar uiteindelijk aan te komen. Het feit dat het inmiddels al tegen vieren liep hielp ook niet mee; fietsen worden in Amerika niet standaard met lichten voorzien, wat fietsen in het donker voor mij uitsloot. Het werd dus een race against the clock, maar mede dankzij de redelijke vlakke wegen en het feit dat je in de US op de highways mag fietsen (alsof je van Groningen naar Assen fietst op de A7…) slaagde ik er in om Burlington nog voor het donker te bereiken. Menig vrachtwagenchauffeur zou jaloers zijn geweest.

Alles voor de kroost

Na een heerlijke nacht in Burlington besloot ik om de volgende dag in aller rust de stad een beetje te verkennen. Dat deed ik echter niet voordat ik een uitgebreid gesprek had met een Amerikaanse schooljuf uit New Hampshire, die haar twee kinderen had meegenomen naar Burlington om daar de plaatselijke college te bekijken. Het blijft fascinerend om te zien hoe Amerikanen bezig kunnen zijn met het uitzoeken van de perfecte school, aangezien ook dit gezin al talloze staten was afgereisd in de hoop de juiste school te vinden. Nee, in vooruitgestippelde paden of een leven dat vooral wordt gedomineerd door toevalligheid of contingentie geloven ze hier niet; men leeft echt met het idee dat de toekomst volledig te controleren, en daarmee te domineren is. Naïef, maar tegelijkertijd heeft het ook wel zijn charme. Het is de filosofie van dit land, hoe beperkt die dan ook moge zijn.

Na het gesprek nam ik de fiets wederom mee, maar besloot ik al snel om te lopen, vooral omdat mijn kuiten niet meer mee wouden werken. Burlington is hoe dan ook een schitterende, erg lokaal aandoende stad met buitengewoon vriendelijke inhabitants. Desalniettemin verliet ik het vertrouwde domein tijdelijk om een bezoekje te brengen aan de Ethan Allen Homestead, zo´n 2 kilometer buiten de stad, welke alleen te bezoeken is via de afrit van een interstate, wat nog een rank hoger is dan de highway. Ondanks het massale toeteren van de auto´s op de snelweg wist ik mijn weg te vinden naar het pittoreske museum dat geheel toegewijd was aan Ethan Allen.

Myth of Allen

Ethan Allen, wie was dat? Dat is de vraag die men zich dus ook bij het minimuseum stelde. Was hij een dronkaard, een lapzwans, een heroïsch figuur uit de Onafhankelijkheidsoorlog, of een mythe? Het museum laat je zelf een conclusie trekken en geeft daarmee een mijns inziens erg terechte postmoderne draai aan dat wat wij al snel ‘de geschiedenis’ zouden noemen. Lezers die bekend zijn met het werk van de onlangs overleden Howard Zinn weten waar ik op doel.

De reguliere lezing is echter dat Ethan Allen de grootste figuur uit de geschiedenis van Vermont was. Hij was degene die samen met Benedict Arnold, die later de grootste verrader uit de Amerikaanse geschiedenis zou worden, Fort Ticonderoga (zo had ik nog een beetje het fort ‘bezocht’) overnam van de Britten tijdens het begin van de Onafhankelijkheidsoorlog. De capture werd bij het museum al aardig gerelativeerd; in werkelijkheid, wat dat ook zijn moge, was er maar één sentry op wacht tijdens Allen’s aanval. De rest van de soldaten lag te slapen, en nadat Captain William Delaplace uit zijn bed was gewaakt zat er ook voor hem niets anders op dan zich over te geven, in zijn pyjama. Een heroïsche overname zat er dus niet in.

Reasonably unreasonable

Ondanks alles werd Allen op handen gedragen door de inwoners van New England. 2 jaar voor zijn dood kocht hij een klein huisje buiten Burlington, waar nu het museum gevestigd is. Een in 18^e-eeuws gewaad geklede senior, waarschijnlijk de vader van de receptioniste en de broer van de enige andere bezoeker, leidde mij vervolgens rond in dat kleine huisje waar Ethan Allen de laatste jaren van zijn leven doorbracht. Veel aandacht voor het huis had hij niet; instead werd ik doodgegooid met verhalen over zijn stamboom, die teruggaat tot een of andere exotische prins uit Zweden, wiens naam eerder steenkolen Duits aandeed dan Scandinavisch. Toen ik vertelde dat ik zelf een afgeleidde was van een ‘17th-century baron from Frisia’, wat overigens waarschijnlijk nergens op sloeg, draaide hij helemaal door in zijn enthousiasme voor Europese adel.

Enfin, Ethan Allen woonde fijn, had een extreem magere vrouw gezien haar korset en gebruikte een vroege vorm van air conditioning door middel van houten stokjes die het raam opvingen als het warm weer was. Hij schreef ook een boek, genaamd ‘Reason: The Only Oracle of Men’, waarin hij het bestaan van God ontkende, alle religieuzen uitmaakte voor idioten en zelfs vroege Transcendentalists uitmaakte voor klaplopers. Een excerpt uit het boek leert echter dat hij zelf veel deïstischer was dan hij dacht:

From this theological way of arguing on the creation and providence of God, it appears that the whole, which we denominate by the term nature, which is the same as creation perfectly regulated, was eternally connected together by the creator to answer the same all glorious purpose, to wit: the display of the divine nature, the consequences of which are existence and happiness to beings in general, so that creation, with all its productions operates according to the laws of nature, and is sustained by the self-existent eternal cause, in perfect order and decorum, agreeable to the eternal wisdom, unalterable rectitude, impartial justice, and immense goodness of the divine nature, which is a summary of God's providence.

Strand-en-hostel-problematiek

Na dit lesje in Natural Religion, of Spinoza 101, had ik wel weer genoeg van Ethan’s homestead en zocht ik een wat luchtigere locatie voor de rest van de dag; het strand. North Beach was alleen erg waaierig, wat voorkwam dat ik verder aan mijn kleurtje kon werken. Mijn bezoek was echter allesbehalve zinloos; als er iets is dat een strand laat zien, dan is het wel dat Amerikanen en Europeanen veel meer gemeen hebben dan sommigen schijnen te denken. Liggen op een strand is alsof je ligt in een aparte realm of conciousness; het maakt niet uit of het de Balearen, Burlington, Balaton of misschien zelfs Belizeaanse kust is waar je aan ligt; de ervaring en de mensen blijven hetzelfde.

Dat geldt echter niet voor hostels. Teruggekomen in het hostel begon ik weer met socializen door een gesprek aan te gaan met de eigenaar van het hostel. Geschokt over het feit dat het hostel nog maar 2 weken open was vroeg ik verder naar het hoe en waarom, naar de motivaties om een hostel te beginnen. De eigenaar, een van de meest aimabele mensen die ik heb ontmoet, legde uit dat hij simpelweg een passie had voor jonge geesten (klinkt beter in het Engels…) en dat er in Burlington nog te weinig opties waren voor jongeren om te verblijven. Toen het echter bekend werd dat hij een hostel ging opzetten begon de plaatselijke politiek zich er mee te bemoeien. Bang als ze waren voor de overlast van jongeren kostte het de eigenaar een hoop moeite om alsnog een vergunning te krijgen. Uiteindelijk ging men om toen hij met een berekening kwam waaruit bleek dat het goed voor een bepaald stadsdeel zou zijn als daar een hostel zou komen, i.v.m. de uitgaven die jongeren dan zouden doen in dat district. Zodoende kwamen hij en zijn hostel terecht op het einde van Main Street, toch nog op loopafstand van het historische centrum, en ingesloten tussen een schoonheidssalon en een fietsenwinkel. Hoe dan ook, mocht je ooit in de regio verblijven, pik dan een nachtje mee in dit uiterst gezellige en comfortabele hostel.

'The Smile on their Faces'

Later op de avond ontmoette ik een jongen van mijn eigen leeftijd, die er al 8 jaar diensttijd in het Amerikaanse leger op had zitten. Daarvan uitgaande moet hij rond de 25 jaar oud zijn geweest, maar daar zag hij absoluut niet naar uit. Hij was in Panama, Afghanistan, Irak en zelfs Duitsland geweest (Heidelberg- waar ik ooit nog voor het eerst een tank heb zien rijden) om wat voor vijand dan ook te bestrijden. Hij noemde Burlington de ‘hemel op aarde’, een plek waar de mensen zo genereus en aardig zijn dat je bijna zou vergeten wat voor ellende er op de wereld te vinden is. Door de layer van stoer gepraat, over mitrailleurs in de Panamese jungle en overhoop geschoten Irakezen in Fallujah, merkte ik al snel een zekere softness op, die zich kort daarna op uiterst merkwaardige wijze zou ontpoppen.

Een paar minuten na ons onderhoud kwam namelijk een brede, nors uitziende Amerikaan de common room binnen. Hij overhoorde een gesprek tussen de militair en een willekeurige reizigster, en kon het niet laten om te reageren. Op het moment dat de militair uitgebreid uitweidde over ‘hoe blij de kinderen in Irak waren na de bevrijding’ interrumpeerde de imposant uitziende man hem: ‘We are just creating enemies all over the globe, we should get our asses away from there’. De militair reageerde: ‘You haven’t seen the smile on the people’s faces when we liberate them’, waarop de andere persoon fors uithaalde: ‘You mean the smile on their faces when you pointed your M16 on their dead relatives? You’re outlaws, and a disgrace to this nation!’ Na een fikse maar korte discussie brak de militair toen de man hem vroeg hoe veel mensen hij wel niet had doodgeschoten, en hoe hij zich daarbij voelde. De militair begon spontaan in huilen uit te barsten, en een vroeg geval van PTTS leek geboren. De oproerkraaier maakte dat hij wegkwam en kwam ook niet meer terug.

Dergelijke ervaringen laten zien dat een conflict nooit zo eenzijdig is als dat het vaak wordt geschetst. In een oorlog heb je geen ‘good guys’, maar dat hoeft niet automatisch te leiden tot het minstens net zo ruige pacifisme dat die avond vertoond werd. Compromissen zijn mijns inziens altijd het antwoord, maar leg dat maar eens uit op plekken waar tot de dood gevochten wordt…

Na deze verwonderlijke gebeurtenis ging iedereen maar snel naar bed, in de hoop dat de volgende morgen vredevoller zou beginnen. Mother Nature bracht echter roet in het eten en leverde regen in massieve overschoten aan. Een beetje bedrukt stapte ik ’s ochtends vroeg de trein in, afwachtend op mijn aankomst in New York, 10 uur later.

Wordt vervolgd…

'Amerika': Dag 1 & 2

2010-08-15T21:26:00.000-04:00

Ik heb altijd het idee gehad dat persoonlijke ervaring (een pleonasme) nooit recht kan doen aan een situatie. Ervaringen kunnen je alleen maar verder weg brengen van een situatie. Tegelijkertijd is de ervaring de enige werkelijkheid op aarde. Een volledig beeld van een situatie, per definitie subjectief, bestaat niet. Dat levert dus een probleem op, en vanuit het niemandsland dat tussen die twee uitgangspunten ligt ga ik verslag doen van mijn reis in Amerika.

Vliegfun

Vliegen doe je niet voor je lol. Althans, dat is wat veel mensen zouden zeggen. Ik heb me echter uiterst vermaakt tijdens mijn vlucht naar New York. Misschien komt dat omdat geen enkele passagier erin geslaagd is om me te verslaan tijdens al die potjes On Board-Triviant. Waarschijnlijk waren de hoger begaafden allemaal inmiddels in slaap gesukkeld na het kijken van een van die films die je nog geen halve ster op IMDB zou toekennen. Ik had nog gehoopt dat ik met mijn credit card toegang zou kunnen krijgen tot echte films, maar die hoop bleek ijdel. Ik was veroordeeld tot de keuze tussen Iron Man 2 en het vliegtuigraampje; een no-brainer natuurlijk.

New York

Ik had na een uur al meer dan genoeg van New York. Nadat ik eerst een defecte ATM te pakken had gekregen die erin slaagde om me 300 dollar af te troggelen kwam ik al snel in het district terecht waar ik zou overnachten. De lokale bevolking paste uitstekend bij de atmosfeer in de stad; donker, onguur en oversized. Nadat ik mijn weg redelijk ongeschonden door deze negerneighbourhood had geslagen kwam ik terecht bij mijn hostel. Ik had de spullen nog niet uitgepakt of ik hoorde de sirenes al loeien. ‘Nothing special’, is wat je dan denkt, maar uiteindelijk bleek het appartementencomplex dat aan het hostel grensde aardig te smeulen. En ja, dan pak je meteen groots uit met een brandweerwagen of 6 en een peloton aan police cruisers. Het pand werd geëvacueerd en ik was veroordeeld tot de donkere dieptes van downtown New York.

New Jersey

Omdat ik nog het een en het ander op mijn shopping list had staan besloot ik om naar New Jersey te gaan (het is inmiddels 1AM), waar het stikt van de Walmarts. New Jersey wordt niet voor niets de ‘garbage state’ genoemd. De Walmart superstore waar ik belandde zou wel typisch zijn geweest voor de keten; groot, grauw en bijna geen gringo’s. Een snelcursus Spaans helpt je aardig op weg in North Bergen, NJ, want met een Europees getint Engels kom je niet ver in deze door latino’s gedomineerde streek. Toen ik eindelijk de verplichtte boodschappen had gedaan kwam ik er achter dat de bussen ook hun siësta hielden; New Jersey is zeker niet ‘the state that never sleeps’. Na anderhalf uur zwoegen slaagde ik er in om een taxi aan te houden, die me in het holst van de nacht probeerde af te zetten voor een ritje door de Lincoln tunnel. Met 30 dollar kwam ik er, naar New Yorkse begrippen, erg goedkoop van af.

Breakfast at Westway’s

Het restant van de nacht, pak en beet een uurtje, benutte ik optimaal door middel van een dutje. Nog voor zes uur in de ochtend stond ik alweer op straat, desperaat op zoek naar een sterk ontbijt dat de insomnie moest doen verbloemen. Ik belandde uiteindelijk in de West Way Diner, een uiterst goedkope en buitengewoon geschikte plek om je dag te beginnen. Te midden tussen zwaarbewapende politieagenten en zwaarbehaarde truckchauffeurs genoot ik van mijn french toast met zowel mineraalwater, als thee, als sinaasappelsap, voor de schamele prijs van 5 bucks.

‘Penny’

Een paar uur later stond ik alweer op Penn Station, in de hoop de trein te kunnen nemen naar rustigere oorden. De hike richting Penn had ik aardig onderschat; op Google Maps lijkt alles toch net wat makkelijker. 30 zebrapaden en 3 metrostations later stond ik eindelijk in de vertrekhal, waar men door middel van een semi-digitaal bord uit de jaren ’60 de passagiers op de hoogte probeerde te houden van de actuele vertrektijden. Zoals wel vaker het geval is was mijn trein vertraagd, maar een uurtje na de eigenlijke vertrektijd vertrok de Vermonter dan eindelijk richting wat ik altijd beschouwde als een soort heilstaat; het groene en mystieke Vermont.

Snakes on a train

De Vermonter doet er zo’n 6, misschien 7, en het zou ook best wel eens 8 uur kunnen zijn om naar St. Albans te komen, wat helemaal bij de grens met Canada ligt. Tijdens deze extreem lange rit (merk op dat ik sinds de vlucht nog maar een uur had geslapen) heb ik van de nood een deugd gemaakt door gestandaardiseerde Amerikanen lastig te vallen met voor hun complexe vraagstukken en volstrekt oninteressante discussies. Een typisch Amerikaans gezin, kale vader met een snor en bebrilde biotische anorexiamoeder die twee van die vervelende, veel te dikke MacDonalds ettertjes op de wereld heeft durven te zetten, vormde mijn eerste gesprekspartner. Al die verhalen over ‘vacations on the lake’, ‘all you can eat buffets’ en ‘waterskiing with my son-in-law’ begonnen me echter al snel de strot uit te komen, en ik excuseerde me daarom ook wijselijk voor mijn bezoek aan het toilet, waar ik in hun realiteit nog altijd zal zitten.

In een van de andere coupés nestelde ik me tegenover een 16-jarig meisje uit New Hampshire dat bezig was met het afronden van haar high school. Ze had de zomer gebruikt om haar literaire kennis bij te spijkeren op zo’n summer school (flitsen van American Pie schoten door mijn hoofd) en wist me mede daardoor behoorlijk lastig te vallen met een diepgaande analyse van dat verschrikkelijk overgewaardeerde Huck Finn. Toen ik haar vroeg naar ‘Amerika’, een van mijn standaardvragen, begon ze uitgebreid uit te weiden over haar woonplaats, een pietluttig klein dorpje in New Hampshire, waar volgens haar alles pais en vree is, mede doordat het zo afgesloten was van de buitenwereld. Ditmaal waren het flitsen van Blue Velvet die me een tijdje bleven achtervolgen. Met liberaal gedachtegoed had ze weinig op; dat corrumpeerde alleen maar de klassieke gezinswaarden die oh zo heilig zijn in rural New Hampshire.

Mijn laatste gesprekspartner tijdens het laatste deel van de rit, dat eindelijk door Vermont ging, was een homoseksuele, langharige intellectueel die zich affilieerde met socialistisch gedachtegoed. Hij had een tijdje in Amsterdam gestudeerd, en was erg impressed met de way things are in the Netherlands. Ondanks dat zijn ouders beiden les gaven in filosofie was hij idolaat van Thomas Hobbes; dezelfde Hobbes die hopeloos hoog genoteerd staat op mijn lijstje ‘meest gehate filosofen’. Een interessante discussie lag voor de hand. Gelukkig bleek de ‘socialist’ in werkelijkheid meer een sociaal-liberaal met een hart van goud en een hoofd in de wolken, zoals de meesten van zijn soort. Nadat ik me met de botte bijl door zowel Rousseau, Locke en Hobbes had geslagen arriveerde ik op een voor hem gevoelig gespreksonderwerp; zijn geaardheid. Zelfs in een van de meest liberale plaatsen van Amerika (hij groeide op in New York), blijkt het zowel letterlijk als figuurlijk een pain in the ass te zijn om op te groeien als een ‘other’. Helaas was het gesprek snel afgelopen toen ik onthulde dat ik een buitengewoon leuke vriendin had…

Burlington, Vermont

Het was al laat in de avond toen ik eindelijk in Burlington, Vermont aankwam. Burlington was een voor mij volstrekt contingente locatie; het had net zozeer Burlington, Massachusetts of Burlington, Virginia kunnen worden. Eenmaal aangekomen bleek dit stadje, waar overigens de Ben & Jerry ijsjes zijn uitgevonden, een bijzonder pittoreske place to stay. De heuvels van San Fransisco, het klimaat van Zuidoost Frankrijk en de Oostenrijkse gastvrijheid kwamen allemaal terug in deze kleinste ‘grootste stad van een staat’.

Bijzonder aan Burlington, en eigenlijk aan de hele regio, is dat men erg begaan is met de omgeving. Je kunt geen stap zetten zonder onderworpen te worden aan organische producten, milieuvriendelijke uitlaten en ‘groene’ lekkernijen. Het enige wat niet groen is aan Burlington zijn de stoplichten, die bizar lang op rood blijven staan. Hoewel ik altijd extreem sceptisch ben geweest over de massahysterie rondom ‘global warming’ is de effort die de lokale bevolking steekt in het behoud van de natuur enorm bewonderenswaardig. Een willekeurige autorijder was zelfs beretrots op zijn ultrazuinige hybride voertuig. Ik waande me weer terug in Europa. Waarschijnlijk is het probleem met Nederland dat het helemaal geen natuur heeft. Als je de wildreservaten in Vermont en upstate New York bekijkt (een voorbijgangster vertelde me dat de bossen in de Adirondacks onaangetast zijn sinds de revolutionaire oorlog) besef je meteen dat men hier iets heeft om voor te vechten.

Ferry, Foliage en Fietsen

Vanuit Burlington vertrekt elke twee uur een erg scenische ferry naar Port Kent, New York. Met mijn gehuurde fiets stak ik dus de volgende dag over naar de weelderige bossen van the state New York. Op de ferry sprak ik met een Amerikaans gezin dat was verhuisd uit Colorado naar Vermont, mede om het klimaat, maar vooral vanwege the pace of place. Verwonderd over het feit dat men in Colorado last van de drukte kan hebben, en met een hoofd vol vriendelijk bedoelde, maar totaal niet relevante aanbevelingen begon ik mijn fietstocht door het bergachtige landschap.

Dat ik de heuvels, zeg maar bergen, heb onderschat, is een understatement. Mount Marcy is met zo’n 1600 meter het hoogste punt en was jammer genoeg ook onderdeel van mijn geplande route. De circa 50 kilometer die ik moest afleggen ging traag, soms extreem traag met maar 4 kilometers in het uur. Als een soort extra pijniging verscheen telkens de Interstate 87 langs mijn route, waar auto’s voorbijraasden met snelheden die voor mij als het licht leken.

Gelukkig beschikte het gehucht Lewis, in Essex County, over een lokale supermarkt, waar men linea recta werd gewaarschuwd over de kledingsvoorschriften: ‘No Shirt or no Shoes? No Service!’. Dergelijke notities doen je nadenken over wat er wel niet gebeurd moet zijn voordat men zo’n bordje ophangt. Vast een Bigfoot-achtige figuur die de minimarkten onveilig maakt in dit gedeelte van New York.

Het nabijgelegen Elisabethtown is zo’n typisch dorpje waar de waitress nog bij haar voornaam genoemd wordt en de plaatselijke jeugd blikjes bier in de regengoten verstopt. Ik stopte bij zo’n café waar de gehele plaatselijke bevolking elke avond bijeenkomt om het dageraad te vieren. De sandwiches waren wederom erg oversized, maar desalniettemin smakelijk. De ‘Ice Tea’ is nog even wennen, omdat men hier nog nooit van Lipton of Nestea heeft gehoord. Ice Tea wordt hier vrij vertaald naar Iced Tea, wat niet te zuipen is.

Keene Valley

Iets verder naar het westen, over de rug van een veel te grote berg, ligt Keene Valley, dat uiterst plezant wordt ingeleid door een enorme afdaling waar geen eind aan lijkt te komen. Op nog geen 10 kilometer van Keene ligt Lake Placid, bekend van de Olympische Winterspelen, maar voor mij net een berg too far. Vandaar dat ik overnachtte in Keene Valley, een vreemd, quirky dorpje waar het plaatselijke hostel opereert op een non-profit basis. Je betaalde wat je over had voor de service en zodoende had ik dus een extreem goedkope nacht…

Wordt vervolgd…

Inception als een postmoderne zoektocht naar een verloren realiteit (1)

2010-08-03T06:30:00.000-04:00

Spoilers: Toegegeven, Inception is een buitengewoon interessante film. Tijdens het kijken verwonderde ik me meermaals over de vele intertekstuele relaties die ik ontdekte. Misschien kijk ik teveel films die zich bezig houden met het zelfde thema als dat van Inception; de precaire verhouding tussen dat wat ‘echt’, en dat wat ‘nep’ is. Inception vormt zo een carrousel die je meeneemt naar David Lynch’s Mulholland Drive, naar Scorsese’s Shutter Island, naar Remedy’s Alan Wake, naar Resnais’s Marienbad, naar Fellini’s 8½, naar Kubrick’s 2001 en natuurlijk naar die ene science fiction topper uit ’99 die na 11 jaar eindelijk eens echte concurrentie krijgt.

Postmoderne klap in het gezicht van Descartes

Inception valt te definiëren als een postmoderne zoektocht naar een verloren realiteit. De film voldoet aan het meest wezenlijke aspect van het postmodernisme (naast de intertekstualiteit uit de voorgaande alinea):

De cruciale vraag die de film stelt aan het publiek is of het mogelijk is voor de mens om onderscheid te maken tussen het ‘echte’ en het ‘neppe’, tussen de realiteit en de droom. Inception mag dan buitengewoon ambigu in elkaar gelast zijn, (hoewel dat weer afhangt van je kijk op de film; na analyse valt de ambiguïteit voor het grootste gedeelte weg) over deze vraag is de film volstrekt helder: ‘Nee, daar is de mens niet toe in staat.’ Het eindeloze redetwisten op het internet, over het einde, over de vraag of alles nou een droom was, of dat er wel degelijk een element van realiteit in de film zit, bevestigt dat wat Nolan zo graag wou bevestigen met deze film, namelijk dat de mens niet meer een onderscheid kan maken tussen fictie en werkelijkheid.

De veronderstelling is natuurlijk niet nieuw; Descartes deed iets soortgelijks, maar ging daarin lang niet zo ver door als Nolan. Descartes, altijd twijfelend over de ware aard van het bestaan, probeerde in Meditations on First Philosophy er achter te komen of het mogelijk is om dromen van de werkelijkheid te onderscheiden. De vraag die hij zichzelf stelde was simpel:

‘Hoe weet ik dat de realiteit die ik ervaar niet een droom is?’

In tegenstelling tot Nolan, die zonder wikken of wegen zou antwoorden dat ‘je dat niet kan weten’, trachtte Descartes door middel van een volstrekt niet plausibel argument te bewijzen dat dit wel degelijk mogelijk is. Descartes stelde dat het onmogelijk is om tijdens een droom te weten dat je droomt. Inception verwijst talloze malen naar deze onmogelijkheid door hem radicaal om te draaien; in Inception is het juist het constante besef dat je droomt (de lucide droom) dat het hele circus eromheen mogelijk maakt. Descartes dacht echter dat het idee om te denken dat je droomt alleen voort kan komen uit een situatie waarin je wakker bent, niet rekening houdend met het idee dat dat idee, zoals in Inception, uit een diepere laag van het onderbewustzijn kan komen (of vanuit een ‘evil genius’). De droom in een droom was voor Descartes een onmogelijkheid, voor Nolan een plot device. Cogito, Ergo Sum kan naar de eeuwige jachtvelden verbannen worden.

Verloren realiteit

De verloren realiteit van Cobb (Leonardi DiCaprio) is wat de film tot een klassieker had kunnen maken. Ik deel echter de veelgehoorde kritiek dat de film te weinig aandacht besteed aan de relaties tussen de verschillende karakters. (Inception had de nieuwe Twin Peaks kunnen worden als het een televisieserie was geworden) Ondanks de niet geringe lengte van de film komen we veel te weinig te weten over de achtergronden van de personages.

Een diepere Freudiaanse analyse van de dromen, een methode die erg vruchtbaar was in Alan Shaw’s briljante analyse van Mulholland Drive, lijkt op Inception niet van toepassing te zijn. Nolan heeft wel eens in een interview aangegeven dat hij weinig op heeft met de psychoanalyse van Freud en dat bevestigt hij eigenlijk in Inception. Hoewel ik van mening ben dat de gehele film een droom is (een slecht uitgewerkte droom in dat geval, aangezien er veel te veel logica en veel te weinig absurditeit in voorkomt) kan ook ik weinig met een verdere interpretatie van de beelden om zo tot een Lynchiaans-achtige conclusie te komen.

Analyse

Toch moet het geprobeerd worden. Laten we alle gebeurtenissen in Inception eens op het conto van Cobb schrijven. Het uitgangspunt is dat alles in de film het onderbewustzijn vormt van Cobb. De constante aanwezigheid van een trein heeft in Inception weinig te maken met de fallus en duidt eerder op een traumatische gebeurtenis uit Cobb’s leven. Dan moeten we concluderen dat zijn vrouw hoogst waarschijnlijk voor een trein is gesprongen. Voor deze daad gaat een ellenlang conflict vooraf, dat dan te maken zou hebben met een erfenis waar beiden niet over uit konden komen. Nog aannemelijker is dat de man die in de film figureert als de vader van Robert Fischer Jr. (en die niet in de ‘realiteit’ die andere theorieën schetsen voorkomt) in de verloren realiteit een notaris was, of echtscheidingsambtenaar, die besliste over de voogdij van de kinderen (die Cobb niet meer mocht zien, vandaar zijn verlangen om ze weer te zien).

Dat deze man op sterven ligt in de droom komt door Cobb’s diepe haat voor hem; hij was namelijk degene die besliste dat zijn vrouw de kinderen zou krijgen. De echtscheiding tussen Cobb (Jacob?, de naam is in ieder geval veel te apart om geen diepere betekenis te hebben) en Mal (Mal = latijns voor slecht, malfunction, e.d., waarschijnlijk heette ze heel anders, zie ook Betty/Diane in M.D.) zien we terug in Cobb’s dromen over de twee flatgebouwen (Wat bij Freud wederom een fallus zou symboliseren) die van elkaar gescheiden zijn. Mal verblijft letterlijk in een ander appartement dan Cobb, ze is out of reach.

Waar ze niet out of reach is, is op het strand. Het strand (DiCaprio speelde ook in The Beach) speelt een ongelooflijk belangrijke rol in het gehele verhaal. Het is waarschijnlijk dat het strand samen moet worden genomen met de sneeuwpistes. Cobb en Mal gingen vaak samen op vakantie, de ene keer op wintersport, de andere keer naar het strand. Het strand is net als de pistes een safehaven, een plek waar Cobb zich veilig en vertrouwd voelt. Vandaar het kolossale fort in de sneeuw. Beiden worden echter bedreigd, want Cobb weet dat zowel de sneeuw als het zand verleden tijd zijn. De aanvallen op het fort (dat uiteindelijk uiteenvalt, net zoals de constructies bij het strand), staan symbool voor de tijd die Cobb alleen nog in herinneringen kan bevatten.

Hier staak ik even mijn zoektocht, een tweede viewing is zal meer uitkomst bieden. Wordt vervolgd…

The Earth Laughs in Flowers

2010-07-31T11:44:00.000-04:00

Columns

2010-07-02T03:36:00.001-04:00

De laatste twee GO columns van voor de zomer:

Rainiers Raadsel: Patriottische Propaganda?

Rainiers Raadsel: Verbod?

Een zwarte dag in juni

2010-06-28T04:34:00.000-04:00

Het is warm, erg warm in het AFC-0.20 stadion. Hier speelt de plaatselijke trots uit Amsterdam, die haar naam ontleent aan een niet verder mogelijk te specificeren god. De tegenstander komt uit die geïndustrialiseerde havenstad in het zuiden, die we in de loop van de tijd uit creativiteitsarmoe maar ‘Havenstad’ zijn gaan noemen. De spelers op het elektrisch geladen veld hebben geen last van de warmte. Als monorails schuiven ze over de door hun trainers geprogrammeerde secties van de pitch. De lege tribunes worden gemaskeerd door enorme televisieschermen. Zodoende kan het publiek dat toch nog op deze wedstrijd is afgekomen optimaal genieten van de wedstrijd, via het scherm. Na 90 minuten fluit Referee X-1.2215nl af; de wedstrijd is in 0-0 geëindigd en beide partijen zijn blij met het eerlijke verloop van de wedstrijd.

Waar is het ooit mis gegaan? Misschien wel in Bloemfontein op 27 juni 2010. In een van de meest memorabele wedstrijden van het WK 2010 wordt Engeland onder de voet gelopen door Duitsland, nadat het al haar hoop in een goede afloop had verloren na een niet gegeven doelpunt. Na afloop van het WK wordt de druk vanuit het Britse kamp zo groot dat de FIFA overstag gaat; scheidsrechters mogen technologische hulpmiddelen in gaan zetten als hulp bij het duiden van spelsituaties.

Een faliekante beslissing, zo bleek al snel. Met de invoering van stationaire camera’s op de lijn, de eerste stap van de technologische revolutie in het voetbal, werd het verschil tussen de grote en kleine landen nog groter dan het al was. De kleinere landen konden immers niet voldoen aan de strenge eisen die de FIFA stelden; meer dan 100 landen werden geschorst van de FIFA-ranking omdat ze niet in staat waren om de technologische hulpmiddelen in alle stadia te installeren. Het universele karakter van het spel, ooit een stokpaardje van de FIFA, kwam zodanig onder druk te staan dat men uiteindelijk maar besloot om alleen verder te gaan voetballen met de V100; de beste, of rijkste 100 voetballanden ter wereld. Jammer voor Tsjaad, jammer voor Moldavië.

De populariteit van ‘voetbal’ nam ook gestaag af. In de eerste paar jaar viel de schade nog wel mee. Af en toe moest het spel stilgelegd worden omdat er moest worden vastgesteld of een bal wel of niet over de doellijn was. In 2012 werden de ‘lijncamera’s’ maar 5x ingezet tijdens internationale wedstrijden. In 2020 lag het spel gemiddeld 5x per wedstrijd stil. Dat kwam mede omdat men nu niet alleen beschikte over camera’s op de doellijn. Een team van 5 onafhankelijke waarnemers werd in 2015 toegevoegd aan elk arbitraal kwintet. Deze waarnemers moesten spelsituaties analyseren en konden met een druk op de knop de scheidsrechter het spel laten pauzeren. Als er een 3/5 meerderheid was binnen dit team van waarnemers konden ze besluiten om een beslissing terug te draaien. In het kader van ‘eerlijkheid’ konden deze waarnemers ongelimiteerd de wedstrijd onderbreken. Je wist immers maar nooit of zich nog een oneerlijke spelsituatie zou voordoen. Bij zogenaamde ‘twistmomenten’, steevast voorzien van de nodige lading reclame, lag het spel soms wel 10 minuten stil. Dit veranderde toen een sensor in de grasmat geheel automatisch alle bewegingen op het veld registreerde. De scheidsrechter en zijn assistenten werden overbodig, net zoals de waarnemers, die toch al vaak van corruptie werden beschuldigd. De objectificatie van het voetbal, door sommigen ook wel de ‘Voetbalverlichting’ genoemd, was compleet.

Men roept vaak dat onrecht in de sport fout is. Maar is dat wel zo? Decennia na die fatale dag in 2010 hebben filosofen geconcludeerd dat onrecht inherent is aan de sport en dat elke vorm van objectificatie een regressieve is. ‘De rationalisering van het voetbal’, zoals een bekende filosoof stelt, ‘heeft het onschuldige spelletje vermoord’. Hij concludeert dat ‘de charme, het mysterieuze, het onzekere en het emotionele’ het hebben afgelegd tegen de ‘zekere, objectieve en berekenende aspecten van de ooit zo populaire sport’.

Het verlies van het ‘menselijke’ in het voetbal heeft er uiteindelijk toe geleid dat de mensen massaal wegbleven. Wat overbleef was een eerlijke sport.

Bashers.nl en nieuwste column

2010-06-03T11:22:00.000-04:00

Sinds deze week ben ik ook actief op Bashers. Mijn debuutartikel op Bashers.nl:

The Desert of the Unreal - Het Wilde Westen van Red Dead Redemption

En mijn GO at 4 column gaat deze week, hoe toepasselijk, over de politiek:

Rainiers Raadsel: Politieke Spelletjes

On Agency in Games

2010-05-06T12:16:00.000-04:00

Rainiers Raadsel: Vrijheid of Vruchteloosheid?

Verdedigen is niet vies

2010-04-28T17:15:00.000-04:00

Jose Mourinho flikt het weer. Voor de tweede keer staat hij in de finale van de Champion's League en wederom heeft hij dat bereikt met extreem defensief spel. Een geweldige verdienste.

Termen als 'catenaccio' en 'counteren' kennen sinds de jaren '60 een erg negatieve connotatie. Het was Helenio Herrera die in die tijd grote successen boekten met Internazionale door doel boven middel te stellen. Op zich niet zo'n hele gekke gedachte in een sport waarbij je geen punten krijgt voor 'mooi' spel.

Het waren de Nederlanders die het catenaccio van Herrera achteraf belachelijk maakten met hun haast utopische 'totaalvoetbal'. Het was de communistische variant binnen het voetbal; iedereen deed overal aan mee en niemand mocht excelleren van de rest. Zodanig werden de Russen met hun eigen politieke idealen verslagen op het voetbalveld in '88.

Mourinho heeft nu het catenaccio van Herrera verpakt in een moderne variant, wat leidt tot keiharde kritieken. 'Anti-voetbal' is nog zo'n veelgehoorde term, veelal gebruikt om het verdedigende aspect te denigreren. Een uiterst merkwaardige paradox, aangezien juist het aanvallende en daardoor ook naieve spel juist als anti-voetbal benoemd moet worden. Het is immers niet het resultaat, maar de wijze waarop dat resultaat behaald wordt wat van belang is bij 'mooi' voetbal. Het gaat dus niet primair om de essentie van het spelletje en alleen al daarom zou het plakaat 'anti-voetbal' beter op Barcelona geplakt kunnen worden dan op Internazionale.

Daarnaast heeft verdedigend voetbal natuurlijk ook iets moois, haast mystieks. Het georganiseerde achteruitlopen kent een haast heroische odour. Spitsen die op de rand van hun eigen 16 druistig meeverdedigen. Het tijdrekken, het provoceren, het frustereren; alles in het teken gesteld van het uiteindelijke resultaat:

Kan het Machiavellistischer?

Waarom Albayraks misser geen misser is.

2010-04-21T16:33:00.000-04:00

Het trouwen van homoseksuelen vormt een heet hangijzer binnen de samenleving. Demissionair staatssecretaris Albayrak verbaasde vriend en vijand door in Moraalridders haar eigen partijprogramma tegen te spreken in deze kwestie. Waar de PvdA een deontologische ethiek nastreeft door te stellen dat een ambtenaar in alle gevallen een homseksueel koppel moet trouwen, hield de Turkse bewindsvrouw er een andere visie op na. Volgens Albayrak moet er vooral pragmatisch naar de zaak worden gekeken.

Dat de media meteen op Albayrak springen op het moment dat ze afwijkt van het partijprogramma zegt veel over onze samenleving. Klaarblijkelijk is het verkeerd om zelf na te denken vanuit een situationeel perspectief. De door de media gecreëerde maatschappij prefereert een Kantiaanse plichtethiek; iets moet altijd goed of fout zijn, onafhankelijk van de situatie. Dat de maatschappij een stuk complexer in elkaar zit dan de plichtethiek ons doet vermoeden wordt voor het gemak vergeten. Als 'ja' en 'nee' genoeg waren, dan hadden we nooit een taal uitgevonden.

De omhelzing van de plichtethiek staat symbool voor de manier waarop de media ons realiteiten voorschotelen. Als Albayrak afwijkt van het partijprogramma, is ze altijd fout, ongeacht het argument dat ze daarvoor gebruikt. Het feit dat ze de volgende dag zich moest verontschuldigen, ongetwijfeld nadat het haar werd voorgeschoteld door een paar spindoctors, moet dan ook niet gezien worden als een authentieke verontschuldiging; het is een verontschuldiging die alleen maar plaatsvindt in de (hyper)realiteit van de media. Het is een verontschuldiging jegens de camera, wiens macht vele male groter is dan die van de demissionaire staatssecretaris.

Als we goed naar Albayraks argumenten luisteren, dan valt er zeker wat te zeggen voor een pragmatische opstelling jegens weigerende ambtenaren. Een echte liberaal onderschrijft namelijk niet alleen de vrijheid van een homostel om te trouwen; hij richt zich ook op de vrijheid van de ambtenaar om zijn overtuiging te uiten, hoe krankzinnig die overtuiging dan ook moge zijn. Aangezien er in dit ‘symbolische’ probleem geen sprake is van aangebrachte schade gaat de theorie van John S. Mill (Harm Principle) niet op. Een vrijheid stopt hier niet omdat een andere vrijheid in gevaar wordt gebracht. De reden hiervoor is simpel. De vrijheden van beide personen staan in dit conflict niet diametraal tegenover elkaar, zoals wel vaak verondersteld wordt. De ambtenaar kan simpelweg vervangen worden door een andere ambtenaar. De kwestie lijkt dan ook eerder een ideologisch probleem dan een praktisch probleem te zijn.

Juist ideologische problemen vragen om een pragmatische aanpak. Wat in dit soort gevallen belangrijk is, is om beide partijen te betrekken in een deliberatief proces. In de volksmond betekent dat dat mensen als volwassenen om de tafel gaan, om elkaar uit te horen. De ambtenaar legt uit waarom hij weigert en het stel houdt de ambtenaar hun idealen voor. Na afloop kan dan simpelweg besloten worden dat:

A) De ambtenaar het stel alsnog trouwt
B) Het stel getrouwd wordt door een andere ambtenaar

Een ambtenaar hoeft niet uit zijn functie te worden gezet als hij weigert homoseksuelen te trouwen. Als dat al gebeurd, dan moet dat gebeuren vanuit het initiatief van het plaatselijke bestuur, en niet van de landelijke overheid. Dergelijke nationaal afgesproken functieverboden werken alleen maar als een inbreuk op de vrijheid van zowel het lokale bestuur als het individu. Dat betekent echter niet dat deze kwestie een strikt lokaal of individueel karakter kent. Natuurlijk speelt een conflict tussen publieke functies en private overtuigingen hierbij wel een rol, maar het doorslaggevende punt in deze kwestie is dat er geen noodzakelijke schade wordt toegebracht. Alleen in het puur hypothetische geval, waarbij er maar één ambtenaar zou zijn die de ceremonie zou kunnen leiden, leidt dit tot onherroepelijke problemen. De geleefde realiteit bevestigt dat dit geenszins het geval is.

En toch, toch beroepen de media zich constant op dat hypothetische geval. Het is de hypothese die geconstitueerd wordt binnen de symbolische orde die de media vormen; een orde die vaak wordt miskend als de realiteit. De schijnwerkelijkheid van de media bestaat alleen maar uit hypothesen, sterker nog, de medialiteit is zelf hypothetisch van aard.

Zodoende leven we in een hypothetische wereld waarin homoseksuelen constant tegen ambtenaren oplopen die hun niet willen trouwen. Ze worden er mee wakker, en gaan er mee naar bed. De ambtenaren lijken overal te zijn. Wat mensen echter niet beseffen, is dat ze alleen in de tussentijd echt aanwezig zijn.

On Susan Sontag and Deadly Premonition

2010-04-09T10:55:00.000-04:00

Rainiers Raadsel: Camp of Ramp?

On Farmville and the future of liberalism in games

2010-03-26T05:44:00.001-04:00

Rainiers Raadsel: Boerderij = Business?

On Heavy Rain and its uncanny nature

2010-03-14T12:40:00.000-04:00

Rainiers Raadsel: Het unheimliche Heavy Rain

On Weber's 'entzauberung der Welt' and videogames

2010-02-25T13:36:00.000-05:00

Rainiers Raadsel: De Virtuele Vlucht

On Foucault and game-addiction

2010-02-11T10:24:00.000-05:00

Rainiers Raadsel: Verslaafd of fanatiek?

On Heavy Rain and ludological criticism

2010-02-10T05:48:00.000-05:00

Rainiers Raadsel: Heavy Rain...spel of niet?